Św. Gabriel od Matki Bożej Bolesnej

Święty Gabriel od Matki Bożej Bolesnej, w świecie Franciszek Possenti, był włoskim klerykiem ze zgromadzenia pasjonistów. Zmarł, nie mając jeszcze dwudziestu czterech lat i nie doczekawszy święceń kapłańskich. Kościół wspomina go 27 lutego.

Urodził się 1 marca 1838 roku w Asyżu. Był jedenastym z trzynaściorga dzieci Sante Possentiego, urzędnika Państwa Kościelnego, i Agnese Frisciotti. Matkę stracił we wczesnym dzieciństwie, a opiekowała się nim przede wszystkim starsza siostra Maria Luisa. Dorastał w Spoleto, gdzie jego ojciec pełnił urząd. Uczył się tam najpierw u braci szkolnych, potem w kolegium jezuitów.

Był zdolnym uczniem, żywym, dowcipnym i lubianym w towarzystwie. Dbał o modny strój, chętnie tańczył, chodził do teatru i czytał powieści. Zarazem pociągało go życie zakonne. Dwukrotnie w ciężkiej chorobie obiecywał Bogu wstąpić do zakonu, a po wyzdrowieniu o obietnicy zapominał. Głęboko przeżył śmierć siostry Marii Luisy, która w 1855 roku zmarła na cholerę. Ojciec próbował jednak odwieść go od myśli o klasztorze.

Przełom nastąpił w sierpniu 1856 roku podczas procesji, w której niesiono czczony w katedrze w Spoleto obraz Matki Bożej. Franciszek poczuł na sobie spojrzenie Maryi i usłyszał w sercu, że świat nie jest dla niego i że czeka go życie zakonne. Poradził się jezuitów i wybrał pasjonistów. We wrześniu, mając osiemnaście lat, wyjechał do nowicjatu w Morrovalle, a po drodze modlił się w Loreto. 21 września 1856 roku otrzymał habit i imię Gabriel od Matki Bożej Bolesnej.

W zakonie odnalazł radość. Pisał do rodziny, że kwadransa modlitwy przed wizerunkiem Maryi nie zamieniłby na rok dawnych rozrywek. We wrześniu 1857 roku złożył śluby zakonne. Filozofię studiował w Pieve Torina, a od lipca 1859 roku uczył się teologii w klasztorze w Isola del Gran Sasso w Abruzji. Szczególną czcią otaczał Mękę Pańską, Eucharystię i Matkę Bożą Bolesną, pamiętał też o ubogich.

25 maja 1861 roku w katedrze w Penne przyjął tonsurę i cztery niższe święcenia, wśród nich akolitat. Do święceń kapłańskich już nie doszło: najpierw przeszkodziły niespokojne czasy, potem gruźlica. Zmarł 27 lutego 1862 roku w Isola del Gran Sasso, przyciskając do piersi wizerunek Ukrzyżowanego i Matki Bożej Bolesnej. Tam został pochowany, a do sanktuarium przy jego grobie co roku przybywają rzesze pielgrzymów, wśród nich wielu młodych.

Papież Pius X beatyfikował go 31 maja 1908 roku, a Benedykt XV kanonizował 13 maja 1920 roku, razem ze św. Małgorzatą Marią Alacoque. W bulli kanonizacyjnej zaznaczył, że życie Gabriela było ukryte i nie wyróżniało się niczym nadzwyczajnym, co pokazuje, że do świętości może dojść każdy wierny. W 1926 roku święty został współpatronem włoskiej młodzieży katolickiej, a w 1959 roku Jan XXIII ogłosił go patronem Abruzji.