Św. Franciszka Rzymianka

Święta Franciszka Rzymianka była rzymską szlachcianką, przez czterdzieści lat żoną i matką, a po śmierci męża zamieszkała wśród oblatek z Tor de' Specchi, które sama zgromadziła. W czasach wojen, głodu i zarazy karmiła ubogich i pielęgnowała chorych. Kościół wspomina ją 9 marca.

Urodziła się w 1384 roku w Rzymie, w zamożnej rodzinie Bussa. Od dzieciństwa pragnęła życia zakonnego, lecz z woli ojca jako mniej więcej dwunastoletnia dziewczynka została wydana za Lorenza Ponzianiego i zamieszkała w domu jego rodziny na Zatybrzu. Małżeństwo przyjęła niechętnie i przeszła wtedy ciężki kryzys, z czasem jednak stała się oddaną żoną i roztropną gospodynią wielkiego domu. Urodziła troje dzieci: Battistę, Evangelistę i Agnese. Evangelista i Agnese zmarli w dzieciństwie.

Rzym początku XV wieku wyniszczały wojny, głód i epidemie, a Kościół rozdzierała wielka schizma zachodnia. Gdy miasto zajęły wojska króla Neapolu Władysława, Lorenzo został ciężko ranny i wygnany, syna Battistę wzięto jako zakładnika, a majątek rodziny zagrabiono. Franciszka znosiła te ciosy cierpliwie, a rannym mężem opiekowała się aż do jego śmierci.

Wspierana przez bratową Vannozzę, odwiedzała rzymskie szpitale, opatrywała chorych i rozdawała głodnym zboże z rodzinnych spichlerzy. Sprzedała swoje klejnoty i stroje, chodziła w sukni z grubego sukna, a w imieniu tych, którzy wstydzili się żebrać, sama prosiła o jałmużnę. Godziła też zwaśnione rody. Wiele czasu poświęcała modlitwie. Jej spowiednik, ksiądz Giovanni Mattiotti, spisał widzenia, których doznawała. Według tradycji widziała przy sobie swojego anioła stróża.

Wokół Franciszki zebrało się grono rzymianek, które chciały łączyć modlitwę ze służbą potrzebującym. 15 sierpnia 1425 roku, w uroczystość Wniebowzięcia, wraz z dziewięcioma towarzyszkami złożyła w kościele Santa Maria Nova przy Forum Romanum oblację, czyli ofiarowała siebie Bogu pod duchową opieką benedyktynów oliwetanów. W 1433 roku oblatki zamieszkały razem w domu u stóp Kapitolu, nazwanym później Tor de' Specchi, i jeszcze w tym samym roku wspólnotę zatwierdził papież Eugeniusz IV. Żyły według Reguły św. Benedykta, ale bez klauzury, aby nadal służyć chorym i ubogim.

Sama Franciszka pozostała przy mężu. Po jego śmierci w 1436 roku dołączyła do oblatek i została ich przełożoną. Zmarła w Rzymie 9 marca 1440 roku. Przez trzy dni mieszkańcy miasta przychodzili ją pożegnać. Pochowano ją w kościele Santa Maria Nova, który dziś nosi także jej imię.

Proces kanonizacyjny rozpoczęto już w roku jej śmierci, lecz do grona świętych zaliczył ją dopiero papież Paweł V 29 maja 1608 roku. Rzymianie nazywają ją Advocata Urbis, orędowniczką miasta. W 1925 roku Pius XI ogłosił ją patronką kierowców. Liturgia ukazuje ją jako szczególny wzór życia małżeńskiego i zakonnego.