Św. Franciszka Ksawera Cabrini

Święta Franciszka Ksawera Cabrini była włoską zakonnicą, założycielką Zgromadzenia Misjonarek Najświętszego Serca Jezusa. Całe życie oddała opiece nad emigrantami. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 22 grudnia, w dniu jej śmierci; w Stanach Zjednoczonych jej wspomnienie obchodzi się 13 listopada.

Urodziła się 15 lipca 1850 roku w Sant'Angelo Lodigiano w Lombardii jako najmłodsza z trzynaściorga dzieci Agostina Cabriniego i Stelli Oldini. Na chrzcie otrzymała imiona Maria Franciszka. Już jako dziecko marzyła o misjach w Chinach. Zdobyła dyplom nauczycielki w szkole Córek Najświętszego Serca w Arluno. Około dwudziestego roku życia straciła oboje rodziców. Prosiła o przyjęcie do zgromadzenia zakonnego, lecz bez skutku; jako powód podaje się jej słabe zdrowie. Przez blisko dwa lata uczyła w szkole w Vidardo.

W 1874 roku proboszcz Codogno, ksiądz Antonio Serrati, wezwał ją do pracy w sierocińcu zwanym Domem Opatrzności. Kierowała nim przez sześć lat i tam, w 1877 roku, złożyła śluby zakonne. Z czci dla św. Franciszka Ksawerego, patrona misji, przyjęła imię Ksawera. Gdy biskup Lodi Domenico Gelmini rozwiązał tamtejszą wspólnotę, sam poradził Franciszce, by założyła instytut sióstr misjonarek. 14 listopada 1880 roku w Codogno, w dawnym klasztorze franciszkańskim, dała początek Zgromadzeniu Misjonarek Najświętszego Serca Jezusa.

Chciała wyruszyć z siostrami do Chin. Biskup Piacenzy Giovanni Battista Scalabrini zwrócił jednak jej uwagę na los włoskich emigrantów w Ameryce, a papież Leon XIII poradził jej, by skierowała się „nie na Wschód, lecz na Zachód”. 31 marca 1889 roku przybyła z sześcioma siostrami do Nowego Jorku. Włoscy robotnicy, których tam spotkała, żyli w nędzy i pogardzie, często bez kościoła, szkoły i szpitala.

Przez niemal trzydzieści lat zakładała dla nich szkoły, sierocińce i szpitale, odwiedzała chorych i więźniów. Wiele razy przepłynęła ocean. Jej dzieła powstały we Włoszech, Francji, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii, w Stanach Zjednoczonych, Ameryce Środkowej, Argentynie i Brazylii; w chwili jej śmierci zgromadzenie liczyło 67 domów. Za motto obrała słowa św. Pawła: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”. W 1909 roku w Seattle przyjęła obywatelstwo Stanów Zjednoczonych.

Zmarła nagle 22 grudnia 1917 roku w Chicago, w szpitalu, który sama założyła. Miała 67 lat. Jej ciało przeniesiono do Nowego Jorku, gdzie spoczywa do dziś.

Papież Pius XI beatyfikował ją 13 listopada 1938 roku, a Pius XII kanonizował 7 lipca 1946 roku w bazylice św. Piotra. Była pierwszą obywatelką Stanów Zjednoczonych ogłoszoną świętą. W 1950 roku Pius XII ustanowił ją niebieską patronką wszystkich emigrantów. W setną rocznicę jej śmierci, w 2017 roku, papież Franciszek napisał, że wobec dzisiejszych wielkich wędrówek ludności jej postać pozostaje bardzo aktualna.