Św. Franciszek Salezy

Święty Franciszek Salezy był biskupem Genewy, doktorem Kościoła i mistrzem życia duchowego. Razem ze św. Joanną Franciszką de Chantal założył zakon wizytek. Uczył, że droga do świętości jest otwarta dla każdego. Urodził się w 1567 roku w Sabaudii, zmarł w 1622 roku w Lyonie. Kościół wspomina go 24 stycznia.

Przyszedł na świat 21 sierpnia 1567 roku na zamku Sales koło Thorens, w starej rodzinie szlacheckiej. Uczył się w Annecy, a potem u jezuitów w Paryżu. Tam, rozważając naukę o przeznaczeniu, zaczął wątpić we własne zbawienie i przez kilka tygodni prawie nie jadł i nie spał. Pokój odzyskał na modlitwie w kościele Saint-Étienne-des-Grès, gdy postanowił kochać Boga bez względu na to, co go czeka. Potem, zgodnie z wolą ojca, studiował prawo w Padwie i uzyskał doktorat obojga praw.

Ojciec widział w nim prawnika, lecz Franciszek wybrał kapłaństwo. Święcenia przyjął 18 grudnia 1593 roku, a we wrześniu następnego roku podjął się misji w Chablais, krainie, w której przeważał kalwinizm. Ponieważ mało kto chciał słuchać jego kazań, wykładał prawdy wiary na kartkach, które rozlepiał i wsuwał pod drzwi domów. Stawiał na osobistą rozmowę i łagodność; z czasem wrogość osłabła, a wielu mieszkańców wróciło do Kościoła katolickiego.

W 1599 roku został koadiutorem biskupa Genewy, a 8 grudnia 1602 roku przyjął sakrę biskupią. Genewa była wtedy twierdzą kalwinizmu, dlatego biskup rezydował w Annecy. Wizytował parafie ubogiej, górskiej diecezji, głosił kazania, uczył katechizmu i prowadził rozległą korespondencję z ludźmi, którzy szukali u niego rady.

W 1604 roku w Dijon poznał Joannę Franciszkę de Chantal, wdowę, która powierzyła się jego kierownictwu. W 1610 roku założyli w Annecy Zakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Z rad udzielanych pani de Charmoisy wyrosło „Wprowadzenie do życia pobożnego”, zwane też „Filoteą”: Franciszek przekonuje w nim, że pobożność jest możliwa w małżeństwie, na dworze i w warsztacie. W 1616 roku wydał „Traktat o miłości Bożej”, z którego pochodzą słowa: „Bóg jest Bogiem ludzkiego serca”.

Pod koniec 1622 roku, choć schorowany, na prośbę księcia Sabaudii wyruszył do Awinionu na spotkanie z królem Ludwikiem XIII. W drodze powrotnej zatrzymał się w Lyonie, w domku ogrodnika przy klasztorze wizytek. Tam zmarł 28 grudnia 1622 roku, w wieku 55 lat. Jego ciało złożono w Annecy 24 stycznia 1623 roku; stąd dzień jego wspomnienia.

Aleksander VII beatyfikował go w 1662 roku, a kanonizował 19 kwietnia 1665 roku. Pius IX ogłosił go w 1877 roku doktorem Kościoła, a Pius XI w 1923 roku patronem pisarzy i dziennikarzy katolickich. Jego imię św. Jan Bosko nadał swojemu oratorium, a potem zgromadzeniu salezjanów. W czterechsetną rocznicę jego śmierci papież Franciszek ogłosił list apostolski „Totum amoris est”, czyli „Wszystko należy do miłości”.