Św. Fidelis z Sigmaringen

Święty Fidelis z Sigmaringen był niemieckim kapucynem, kapłanem i męczennikiem. Zanim wstąpił do zakonu, był prawnikiem, którego nazywano adwokatem ubogich. Zginął w 1622 roku podczas misji w Gryzonii, na terenie dzisiejszej Szwajcarii. Kościół wspomina go 24 kwietnia.

Urodził się w 1578 roku w Sigmaringen jako Markus Roy, syn burmistrza miasta; starsze opracowania podają rok 1577. Studiował na uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie w 1603 roku uzyskał doktorat z filozofii. Od 1604 do 1610 roku jako wychowawca towarzyszył młodym szlachcicom w podróżach po Francji, Hiszpanii i Włoszech. W 1611 roku został doktorem obojga praw.

Następnie praktykował jako prawnik w Ensisheim w Alzacji, przy rządzie Austrii Przedniej. Stawał w obronie ludzi, których nie było stać na adwokata, i stąd wziął się jego przydomek. Nieuczciwość, z którą stykał się w sądach, zniechęciła go jednak do tego zawodu. Jesienią 1612 roku przyjął święcenia kapłańskie, a 4 października wstąpił do kapucynów we Fryburgu. Otrzymał imię Fidelis, czyli Wierny, nawiązujące do słów Apokalipsy: „Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia”.

Po studiach teologicznych głosił kazania i spowiadał, a od 1618 roku był gwardianem kolejnych klasztorów, w ostatnich latach w Feldkirch w Vorarlbergu. Mówił prosto i zrozumiale, a za jego sprawą wielu protestantów przyjęło wiarę katolicką. Podczas zarazy z odwagą niósł pomoc chorym. Spisał też dla siebie ćwiczenia duchowne, wydawane później wielokrotnie.

W 1621 roku przełożeni posłali go na misję w Gryzonii, o którą od lat prosił biskup Chur. Większość mieszkańców tamtejszych dolin przyjęła wyznanie reformowane. Od końca 1621 roku Fidelis głosił kazania w Maienfeld i w dolinie Prättigau, zajętej wówczas przez wojska austriackie. Utworzona w 1622 roku w Rzymie Kongregacja Rozkrzewiania Wiary powierzyła mu kierowanie tą misją. Wielu mieszkańców widziało jednak w misjonarzach sprzymierzeńców obcej władzy, a wiosną 1622 roku w dolinie wybuchło powstanie przeciw Austriakom.

24 kwietnia 1622 roku odprawił mszę i wygłosił kazanie w Grüsch, po czym udał się do Seewis. Podczas kazania w tamtejszym kościele wybuchł tumult i zaatakowali go uzbrojeni chłopi. Fidelis wyszedł na zewnątrz, gdzie otoczyli go zbrojni. Według przekazów żądali, by wyrzekł się wiary katolickiej. Odmówił i zginął od ciosów, przebaczając zabójcom. Jego ciało spoczywa w katedrze w Chur, a głowę przechowuje kościół kapucynów w Feldkirch.

Benedykt XIII ogłosił go błogosławionym w 1729 roku, a Benedykt XIV kanonizował go 29 czerwca 1746 roku. Kościół czci go jako pierwszego męczennika Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; tak nazwał go również Pius XI w trzechsetną rocznicę jego śmierci. Jest patronem prawników.