Św. Ferdynand III Kastylijski

Święty Ferdynand III był w XIII wieku królem Kastylii i Leónu, mężem i ojcem licznej rodziny. Na trwałe połączył obie korony i odebrał muzułmańskim władcom Kordobę oraz Sewillę. Kościół wspomina go 30 maja, w dniu jego śmierci.

Był synem Alfonsa IX, króla Leónu, i Berenguelli, córki Alfonsa VIII, króla Kastylii. Jego ciotka Blanka, siostra Berenguelli, była matką świętego Ludwika IX, króla Francji, więc obaj święci władcy byli braćmi ciotecznymi. Ferdynand urodził się w Królestwie León, ale rok jego urodzenia nie jest pewny: źródła podają daty od 1198 do 1201.

W 1217 roku zmarł młody król Kastylii Henryk I, brat Berenguelli. Prawo do korony przeszło na nią, lecz zrzekła się go na rzecz syna i w ten sposób Ferdynand został królem Kastylii. Gdy w 1230 roku zmarł jego ojciec, objął także tron Leónu, choć Alfons IX nie chciał go mieć za następcę. Sprawę rozstrzygnęło dopiero porozumienie zawarte w Benavente i od tej pory oba królestwa pozostały złączone. W 1219 roku Ferdynand poślubił Beatrycze, córkę Filipa Szwabskiego, a po jej śmierci w 1235 roku ożenił się z Joanną z Ponthieu. Z obu małżeństw miał liczne potomstwo.

Martyrologium Rzymskie opisuje go jako króla roztropnego w rządzeniu, opiekuna sztuk i nauk oraz gorliwego krzewiciela wiary. Na doradców dobierał ludzi mądrych i zdolnych. W 1221 roku razem z biskupem Maurycym położył kamień węgielny pod katedrę w Burgos, a uniwersytet w Salamance wziął pod swoją opiekę i wspierał jego rozwój.

Jak wielu władców swojej epoki uważał za swoje zadanie odzyskanie ziem Półwyspu Iberyjskiego spod władzy muzułmanów, czyli rekonkwistę, i przez większą część panowania prowadził wojny z państwami Andaluzji. W 1236 roku zdobył Kordobę, później między innymi Jaén, a 23 listopada 1248 roku poddała mu się Sewilla. Wielkie meczety Kordoby i Sewilli zamienił na katedry.

Zmarł w Sewilli 30 maja 1252 roku. Według dawnych przekazów, gdy przyniesiono mu Wiatyk, zszedł z łoża i przyjął go na ziemi, a potem pożegnał żonę i dzieci. Umierając, trzymał zapaloną świecę i poprosił duchownych o odśpiewanie Te Deum. Pochowano go w katedrze w Sewilli, przed wizerunkiem Matki Bożej Królów, a na jego grobie umieszczono epitafium w czterech językach: łacińskim, kastylijskim, arabskim i hebrajskim. Tron po nim objął najstarszy syn, Alfons X Mądry.

Przez stulecia czczono go jako świętego i nazywano po prostu Świętym. W 1655 roku Kongregacja Obrzędów uznała, że jego kult trwa od niepamiętnych czasów, a papież Aleksander VII zatwierdził to orzeczenie. W 1671 roku papież Klemens X zezwolił, by we wszystkich królestwach Hiszpanii 30 maja odprawiano ku jego czci Mszę i oficjum, i ten akt uważa się za jego kanonizację.