Św. Feliks z Cantalice

Święty Feliks z Cantalice był kapucynem, bratem zakonnym, który przez czterdzieści lat chodził po ulicach Rzymu i prosił o jałmużnę dla swoich współbraci i dla ubogich. Każdego pozdrawiał słowami „Deo gratias”, czyli „Bogu dzięki”, dlatego w mieście nazywano go bratem Deo gratias. Kościół wspomina go 18 maja.

Urodził się najpewniej w 1515 roku w Cantalice koło Rieti, w ubogiej rodzinie chłopskiej. Jako chłopiec trafił do pobliskiego Cittaducale, gdzie służył w rodzinie Picchi, najpierw jako pasterz owiec, a potem przy pracy w polu. Nigdy nie nauczył się czytać. Na przełomie 1543 i 1544 roku wstąpił do kapucynów. Nowicjat odbył w Fiuggi, a w 1545 roku złożył śluby zakonne w klasztorze w Monte San Giovanni Campano.

Po nieco ponad dwóch latach spędzonych w klasztorach w Tivoli i w Viterbo przełożeni posłali go w 1547 roku do Rzymu, do klasztoru św. Bonawentury u stóp Kwirynału. Tam do końca życia był kwestarzem. Z workiem na ramieniu obchodził domy i zbierał dary dla braci, a z tego, co otrzymał, karmił także ubogich. Sam nazywał siebie „osłem kapucynów”. Nocami długo modlił się w kościele, a spał zaledwie dwie albo trzy godziny.

Na ulicach Rzymu odwiedzał chorych i wspierał biednych. Rozmawiał tak samo z prostymi ludźmi, jak z dostojnikami świeckimi i duchownymi, którzy szukali jego towarzystwa i prosili go o radę. Przyjaźnił się ze świętym Filipem Neri i z papieżem Sykstusem V. Szczególnie lgnęły do niego dzieci: zbierał je na placach i uczył prawd wiary za pomocą prostych pieśni, które częściowo sam układał.

Był gorącym czcicielem Matki Bożej. Według tradycji Maryja ukazała mu się i złożyła mu w ramionach Dzieciątko Jezus, dlatego na obrazach przedstawia się go zwykle z Dzieciątkiem na rękach. Zmarł w Rzymie 18 maja 1587 roku. Do klasztoru przybyły wtedy tłumy, a Sykstus V polecił od razu zbierać świadectwa o jego życiu. Jego ciało spoczywa w kościele kapucynów pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia przy via Veneto.

Papież Urban VIII ogłosił go błogosławionym 1 października 1625 roku, a Klemens XI kanonizował go 22 maja 1712 roku. Był pierwszym kapucynem zaliczonym do grona świętych. Jego imię nosi Zgromadzenie Sióstr św. Feliksa z Cantalice, czyli felicjanki, założone w 1855 roku w Warszawie przez bł. Marię Angelę Truszkowską. Jan Paweł II przypominał, że założycielka przyprowadzała dzieci do warszawskiego kościoła kapucynów i modliła się tam przed obrazem świętego z Dzieciątkiem, widząc w nim wzór służby najmniejszym.