Św. Elzear z Sabran

Święty Elzear z Sabran był prowansalskim szlachcicem, hrabią Ariano w Królestwie Neapolu oraz doradcą i dyplomatą na dworze Andegawenów. Wraz z żoną, błogosławioną Delfiną, przez całe małżeństwo żył w czystości. Kościół wspomina go 27 września, w dniu jego śmierci.

Urodził się w 1285 lub 1286 roku w Robians w Prowansji, niedaleko zamku Ansouis, w możnym rodzie Sabran. Wychowywał się pod opieką stryja, Wilhelma de Sabran, opata klasztoru Świętego Wiktora w Marsylii. Z woli króla Karola II Andegaweńskiego zaręczono go jako chłopca z Delfiną z Glandèves, a około 1300 roku młodzi się pobrali. Delfina pragnęła pozostać dziewicą. Elzear z czasem przyjął to pragnienie jako własne, a w 1316 roku oboje złożyli wobec franciszkanina ślub czystości, nadal mieszkając razem. Bulla kanonizacyjna stwierdza, na podstawie świadectwa żony i spowiednika, że zachował dziewictwo.

Po śmierci ojca, Ermengauda de Sabran, Elzear odziedziczył hrabstwo Ariano. Mieszkańcy miasta źle znosili panowanie Andegawenów i buntowali się, a nowy hrabia zjednał ich sobie nie surowością, lecz cierpliwością i łagodnością. W 1312 roku walczył w Rzymie w wojsku króla Roberta Andegaweńskiego przeciw oddziałom cesarza Henryka VII. W testamencie z 1317 roku prosił, by pochowano go w habicie franciszkańskim w kościele braci mniejszych w Apt. Tradycja franciszkańska zalicza go, podobnie jak Delfinę, do tercjarzy, choć dokumenty z jego czasów, łącznie z testamentem, nie nazywają go tercjarzem.

Delfina dołączyła do męża w Italii i małżonkowie mieszkali głównie w Neapolu, przy dworze króla Roberta i królowej Sancji. Król polecił Elzearowi wspierać radą swojego syna i następcę, młodego Karola, księcia Kalabrii. Według bulli kanonizacyjnej Elzear, przewodnicząc radzie księcia, popierał prośby biednych, tak że wszyscy nazywali go rzecznikiem ubogich. Ta sama bulla opisuje go jako człowieka hojnego w jałmużnie, który często sam usługiwał potrzebującym, nie chciał mścić się na żadnym przeciwniku i pościł przez cały Adwent oraz w każdy piątek.

W 1323 roku wyjechał jako poseł do Francji, by wynegocjować małżeństwo owdowiałego księcia Karola z Marią de Valois. W Paryżu nagle ciężko zachorował, przyjął sakramenty i zmarł 27 września 1323 roku. Zgodnie z jego wolą pochowano go w kościele franciszkanów w Apt, gdzie wkrótce zaczęto zgłaszać cuda i uzdrowienia.

Na prośbę biskupów, możnych i miast Prowansji Klemens VI polecił w 1351 roku zbadać jego życie i cuda; w procesie zeznawała także Delfina. Urban V, chrześniak Elzeara, zaliczył go do grona świętych w Rzymie 15 kwietnia 1369 roku i ustanowił jego święto na 27 września. Papież zmarł, zanim przygotowano bullę, dlatego wydał ją dopiero jego następca, Grzegorz XI, w Awinionie 5 stycznia 1371 roku. Błogosławiona Delfina ma własne wspomnienie 26 listopada.