Św. Elżbieta Węgierska

Święta Elżbieta Węgierska, nazywana także Elżbietą z Turyngii, była córką króla Węgier, żoną landgrafa Turyngii Ludwika IV i matką trojga dzieci. Owdowiała w wieku dwudziestu lat i resztę krótkiego życia oddała chorym i ubogim. Kościół wspomina ją 17 listopada.

Urodziła się w 1207 roku. O miejsce jej urodzenia historycy się spierają. Jej ojcem był król Andrzej II, a matką Gertruda z Andechs-Meran, siostra świętej Jadwigi Śląskiej. Jako czteroletnie dziecko została wysłana do Turyngii, na zamek Wartburg koło Eisenach, i przeznaczona na żonę syna tamtejszego landgrafa. W 1221 roku, mając czternaście lat, poślubiła Ludwika, który po śmierci ojca objął rządy w Turyngii.

Małżeństwo było szczęśliwe. Elżbieta urodziła syna Hermana i dwie córki, Zofię i Gertrudę. Dworowi nie podobały się jej prostota i hojność, lecz Ludwik stawał w obronie żony. Kiedyś w kościele zdjęła koronę i złożyła ją przed krzyżem, bo nie chciała jej nosić wobec Chrystusa ukoronowanego cierniem. Odwiedzała ubogich w ich domach, przynosiła im żywność i odzież, pielęgnowała chorych, a u stóp Wartburga założyła szpital. Tradycja opowiada, że gdy mąż zapytał, co niesie w fartuchu, zamiast chleba dla biednych ujrzał w nim róże.

Duchowe oparcie małżonkowie znaleźli u braci mniejszych, którzy w tych latach przybyli do Turyngii. Od brata Rüdigera Elżbieta usłyszała o nawróceniu Franciszka z Asyżu i tym mocniej zapragnęła iść za Chrystusem ubogim. Później jej kierownikiem duchowym został Konrad z Marburga. W 1227 roku Ludwik wyruszył na wyprawę krzyżową z cesarzem Fryderykiem II i we wrześniu zmarł w Otranto, nie dotarłszy do Ziemi Świętej. Najmłodsza córka przyszła na świat już po jego śmierci.

Rządy w Turyngii przejął wtedy brat Ludwika, a Elżbieta musiała z dziećmi opuścić Wartburg. Przez pewien czas żyła w niedostatku. W Wielki Piątek 1228 roku w kaplicy braci mniejszych w Eisenach wyrzekła się własnej woli i wszelkich marności świata. Chciała oddać także cały majątek, lecz Konrad odwiódł ją od tego ze względu na ubogich. Osiadła w Marburgu i zbudowała tam szpital, w którym sama usługiwała chorym i czuwała przy umierających. Wraz z towarzyszkami nosiła szary habit. Uważa się ją za jedną z pierwszych tercjarek franciszkańskich.

Ostatnie trzy lata życia spędziła w założonym przez siebie szpitalu, wybierając najniższe posługi. W listopadzie 1231 roku dostała wysokiej gorączki i 17 listopada zmarła w Marburgu. Nie miała jeszcze dwudziestu pięciu lat.

Świadectw o jej świętości było tak wiele, że już w 1235 roku, cztery lata po śmierci, papież Grzegorz IX ogłosił ją w Perugii świętą. Elżbieta jest patronką Franciszkańskiego Zakonu Świeckich i Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka. Benedykt XVI poświęcił jej katechezę w 2010 roku i nazwał ją kobietą konsekrowaną żyjącą pośród świata.