Św. Edward Wyznawca

Święty Edward Wyznawca był królem Anglii od 1042 do 1066 roku, jednym z ostatnich władców anglosaskich przed podbojem normańskim. Zapamiętano go jako króla pobożnego, hojnego dla ubogich i miłującego pokój oraz jako fundatora opactwa w Westminsterze. Martyrologium Rzymskie wspomina go 5 stycznia.

Urodził się w Islip koło Oksfordu w pierwszych latach XI wieku. Dokładny rok nie jest znany; najczęściej podaje się 1003. Był synem króla Ethelreda II i Emmy, córki księcia Normandii. Gdy w 1013 roku Anglię najechali Duńczycy, rodzina królewska schroniła się w Normandii. Po śmierci Ethelreda w 1016 roku władzę w Anglii objął duński król Kanut Wielki, a Edward spędził na normandzkim wygnaniu około ćwierć wieku.

W 1041 roku wezwał go do Anglii przyrodni brat, król Hardekanut, syn Kanuta i Emmy. Gdy rok później Hardekanut zmarł, Edward został obwołany królem. Koronowano go w Winchesterze w Wielkanoc, 3 kwietnia 1043 roku. W 1045 roku poślubił Edytę, córkę Godwina, earla Wessexu. Małżeństwo pozostało bezdzietne. Późniejsza tradycja tłumaczyła to ślubem czystości obojga małżonków, lecz historycy uważają tę sprawę za niepewną.

Jego panowanie było na tle epoki spokojne. Najgroźniejszy spór, z rodem Godwina w latach 1051 i 1052, zakończył się ugodą bez wojny domowej. Edward zniósł uciążliwy podatek na wojsko i utrzymywał dwór z dochodów własnych dóbr. Hojnie wspierał ubogich i kościoły, a już za życia przypisywano mu uzdrowienia chorych. Martyrologium mówi, że lud kochał go jako króla za wielką miłość bliźniego, że zapewnił królestwu pokój i wytrwale zabiegał o jedność ze Stolicą Apostolską.

Według tradycji na wygnaniu ślubował pielgrzymkę do grobu św. Piotra w Rzymie, a gdy jako król nie mógł opuścić kraju, papież zamienił mu ten ślub na odbudowę klasztoru pod wezwaniem Apostoła. Edward wzniósł w Westminsterze, dziś części Londynu, wielki romański kościół opacki. Konsekrowano go 28 grudnia 1065 roku, lecz ciężko chory król nie mógł już w tym uczestniczyć. Zmarł w nocy z 4 na 5 stycznia 1066 roku i został pochowany w swoim opactwie.

Przydomek Wyznawca oznacza świętego, który świadczył o wierze życiem, a nie męczeńską śmiercią. Papież Aleksander III kanonizował Edwarda w 1161 roku, a 13 października 1163 roku jego relikwie przeniesiono uroczyście do nowego grobowca. W rocznicę tego dnia Kościół w Anglii obchodzi jego wspomnienie do dziś. Legenda opowiada, że król oddał żebrakowi własny pierścień, a żebrakiem tym był św. Jan Ewangelista.

Relikwie św. Edwarda nadal spoczywają w opactwie westminsterskim. 17 września 2010 roku pielgrzymował do jego grobu papież Benedykt XVI. Podczas ekumenicznych nieszporów nazwał króla wzorem chrześcijańskiego świadectwa i przykładem prawdziwej wielkości, która płynie z pokory i posłuszeństwa na wzór Chrystusa.