Św. Dawid

Święty Dawid był królem Izraela i prorokiem, pasterzem z Betlejem, którego Bóg wybrał na władcę swojego ludu. Z jego rodu, jak głosi Ewangelia, narodził się Jezus Chrystus. Martyrologium Rzymskie wspomina go 29 grudnia.

Jego dzieje opowiadają Księgi Samuela i początek Pierwszej Księgi Królewskiej. Dat jego życia nie znamy. Martyrologium, zapowiadając Boże Narodzenie, umieszcza jego namaszczenie na króla około tysiąca lat przed przyjściem Chrystusa. Dawid był najmłodszym synem Jessego z Betlejem i prawnukiem Rut. Pasł owce ojca, gdy prorok Samuel przyszedł z polecenia Boga namaścić nowego króla. Samuel usłyszał wtedy, że człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, a Pan patrzy na serce, i namaścił chłopca sprowadzonego od stada.

Na dwór króla Saula Dawid trafił jako ten, który grą na cytrze przynosił ulgę udręczonemu władcy. Jako młodzieniec stanął do walki z Filistynem Goliatem i pokonał go procą i kamieniem, w imię Pana Zastępów. Zaprzyjaźnił się z Jonatanem, synem Saula, lecz jego powodzenie wzbudziło zazdrość króla. Długo musiał się ukrywać, a choć dwukrotnie mógł zabić Saula, nie podniósł ręki na pomazańca Pańskiego.

Po śmierci Saula ludzie z Judy namaścili Dawida na króla w Hebronie. Miał wtedy trzydzieści lat. Po ponad siedmiu latach uznały go wszystkie pokolenia Izraela, a całe jego panowanie trwało lat czterdzieści. Zdobył twierdzę Syjon, uczynił Jerozolimę stolicą i, tańcząc przed Panem, sprowadził do niej Arkę Przymierza. Chciał zbudować Bogu świątynię, lecz przez proroka Natana usłyszał, że to Bóg zbuduje dom jemu, a jego tron będzie utwierdzony na wieki. Świątynię wzniósł dopiero jego syn Salomon.

Pismo Święte nie ukrywa jego upadku. Dawid wziął do siebie Batszebę, żonę Uriasza, a jego samego kazał wystawić w bitwie na pewną śmierć. Gdy prorok Natan przypowieścią o jedynej owieczce ubogiego ukazał mu jego winę, król wyznał, że zgrzeszył wobec Pana. Nagłówek Psalmu 51, wielkiej modlitwy o miłosierdzie, łączy go właśnie z tą chwilą. Później Dawid najboleśniej przeżył bunt i śmierć syna Absaloma.

Tradycja przypisuje Dawidowi wiele psalmów. Katechizm Kościoła Katolickiego nazywa go królem według Bożego serca i pierwszym prorokiem modlitwy żydowskiej i chrześcijańskiej. Papież Franciszek mówił, że Dawid, święty i grzesznik zarazem, modlił się w każdym położeniu i że modlitwa była nicią łączącą całe jego życie.

Przed śmiercią Dawid przekazał tron Salomonowi. Został pochowany w Mieście Dawidowym, czyli w Jerozolimie. Anioł Gabriel zapowiedział Maryi, że jej Syn otrzyma tron swego praojca Dawida. Święty Piotr w dniu Pięćdziesiątnicy nazwał Dawida prorokiem, który przewidział zmartwychwstanie Mesjasza. Dawid nie był formalnie kanonizowany. Kościół czci go jako świętego, tak jak patriarchów i proroków Starego Testamentu.