Św. Bruno Kartuz

Święty Bruno był kapłanem i cenionym nauczycielem, który porzucił zaszczyty, by szukać Boga w samotności. Wraz z kilkoma towarzyszami dał początek zakonowi kartuzów, w którym życie pustelnicze łączy się z elementami życia wspólnego. Jego wspomnienie przypada 6 października.

Urodził się w Kolonii około 1030 roku; dokładna data nie jest znana. Był kanonikiem kościoła św. Kuniberta w rodzinnym mieście, a wykształcenie zdobył w szkole katedralnej w Reims, jednej z najbardziej cenionych w tamtych czasach. Przez około dwadzieścia lat kierował tą szkołą i wykładał teologię, a później został kanclerzem Kościoła w Reims. Wśród jego uczniów był Odon z Châtillon, późniejszy papież Urban II.

Gdy arcybiskupem Reims został Manasses, oskarżany o przekupstwo i zagarnianie dóbr Kościoła, Bruno wraz z kilkoma kanonikami wystąpił przeciw niemu i doznał za to prześladowań. W 1080 roku papież Grzegorz VII złożył Manassesa z urzędu. Wielu widziało w Brunonie jego następcę, on jednak postanowił porzucić świat i żyć wyłącznie dla Boga. Przez pewien czas szukał swojej drogi u św. Roberta, opata Molesme.

W czerwcu 1084 roku Bruno i sześciu towarzyszy przybyli do biskupa Grenoble, św. Hugona, który zaprowadził ich w odludną dolinę Chartreuse w Alpach. Od nazwy tego miejsca pochodzi nazwa kartuzów. Mnisi mieszkali w osobnych celach, w milczeniu i modlitwie, a schodzili się razem na część liturgii. Bruno przewodził wspólnocie przez sześć lat.

W 1090 roku papież Urban II, jego dawny uczeń, wezwał go do Rzymu, aby wspierał go radą w potrzebach Kościoła. Bruno usłuchał, choć musiał opuścić braci. Nie przyjął arcybiskupstwa Reggio i osiadł na pustkowiu La Torre w Kalabrii, gdzie dziś leży Serra San Bruno. Wsparcia udzielił mu hrabia Roger, normański władca Kalabrii i Sycylii. Tak powstała pustelnia Santa Maria della Torre.

Z Kalabrii napisał do przyjaciela Raula, prepozyta kapituły w Reims, list, w którym zachęcał go, by porzucił to, co przemija, i sięgnął po to, co wieczne. Benedykt XVI, odwiedzając 9 października 2011 roku kartuzję w Serra San Bruno, nazwał te słowa sednem duchowości kartuzów. Zachował się także list Brunona do braci z Chartreuse. Przed śmiercią złożył wobec współbraci wyznanie wiary w Trójcę Świętą. Zmarł 6 października 1101 roku. Bracia zapamiętali go jako człowieka o zawsze pogodnej twarzy, który łączył siłę ojca z czułością matki.

Bruno nigdy nie przeszedł procesu kanonizacyjnego. W 1514 roku papież Leon X, na prośbę kartuzów, zatwierdził jego kult i zezwolił zakonowi obchodzić jego święto, a w 1623 roku Grzegorz XV rozszerzył je na cały Kościół. Jan Paweł II w dziewięćsetną rocznicę jego śmierci wskazywał na Brunona jako na człowieka, który potrafił odłożyć własne plany, by odpowiedzieć na prośbę papieża i służyć Kościołowi.