Św. Bonifacy

Święty Bonifacy, który na chrzcie otrzymał imię Winfryd, był anglosaskim mnichem, a potem biskupem i misjonarzem ludów germańskich. Przeszedł do historii jako apostoł Niemiec: organizował Kościół w Hesji, Turyngii i Bawarii, kierował stolicą biskupią w Moguncji i zginął śmiercią męczeńską we Fryzji. Kościół wspomina go 5 czerwca.

Urodził się około 675 roku w Wesseksie, w anglosaskiej rodzinie. Bardzo młodo wstąpił do klasztoru, a później był mnichem w opactwie Nursling. Uczył gramatyki łacińskiej, pisał traktaty i wiersze po łacinie, a mając około trzydziestu lat, przyjął święcenia kapłańskie. Anglia, do której niespełna sto lat wcześniej papież Grzegorz Wielki wysłał mnichów pod wodzą św. Augustyna, sama wysyłała już wtedy misjonarzy na kontynent.

W 716 roku Winfryd popłynął z kilkoma towarzyszami do Fryzji, lecz sprzeciw tamtejszego władcy zmusił go do powrotu. Nie zniechęcił się i udał się do Rzymu. Papież Grzegorz II nadał mu imię Bonifacy i w 719 roku listownie powierzył mu misję wśród ludów Germanii, a w 722 roku sam udzielił mu święceń biskupich. Według pierwszego biografa świętego, Willibalda, w Geismarze w Hesji Bonifacy ściął ogromny dąb czczony przez pogan, a z jego drewna zbudował kaplicę ku czci św. Piotra.

Grzegorz III mianował go arcybiskupem, przesłał mu paliusz i dał mu prawo ustanawiania biskupów. Bonifacy zakładał diecezje i klasztory, zwoływał synody, a jako legat papieski odnawiał Kościół w państwie Franków. Do pomocy sprowadzał mnichów i mniszki z Anglii, wśród nich św. Liobę. Szczególnie bliskie było mu opactwo w Fuldzie, założone około 743 roku. Trzykrotnie pielgrzymował do Rzymu i przez całe życie strzegł jedności z Następcą św. Piotra. Zachowały się jego listy, podręcznik gramatyki łacińskiej i wiersze.

Mając blisko osiemdziesiąt lat, wyruszył z grupą około pięćdziesięciu mnichów do Fryzji, gdzie niegdyś zaczynał swoją misję. Wcześniej poprosił swojego ucznia i następcę w Moguncji, biskupa Lullusa, by dokończył budowę bazyliki w Fuldzie i tam go pochował. 5 czerwca 754 roku w Dokkum, gdzie miał bierzmować nowo ochrzczonych, napadła na nich zbrojna gromada pogan. Bonifacy zabronił swoim towarzyszom walczyć i zginął razem z nimi. Martyrologium Rzymskie wymienia wśród nich biskupa Eobana.

Po różnych kolejach ciało Bonifacego przewieziono do Fuldy i tam pochowano; jego grób do dziś nawiedzają pielgrzymi. Czczono go jako świętego zaraz po śmierci: arcybiskup Canterbury Cuthbert pisał wkrótce po jego męczeństwie, że synod Kościoła w Anglii postanowił co roku uroczyście obchodzić jego dzień. Bonifacy żył na długo przed powstaniem procesów kanonizacyjnych; Kościół czci go jako świętego od stuleci. W 1954 roku, w 1200. rocznicę jego męczeństwa, Pius XII poświęcił mu encyklikę Ecclesiae fastos.