Św. Bonawentura

Święty Bonawentura był franciszkaninem, teologiem paryskim, ministrem generalnym Zakonu Braci Mniejszych, a pod koniec życia kardynałem i biskupem Albano. Kościół czci go jako doktora Kościoła, zwanego Doktorem Serafickim. Martyrologium Rzymskie podkreśla, że w swoich pismach łączył najwyższą wiedzę z żarliwą pobożnością. Jego wspomnienie obowiązkowe przypada 15 lipca, w rocznicę śmierci.

Urodził się w Bagnoregio koło Viterbo i na chrzcie otrzymał imię Jan. Rok jego urodzenia nie jest pewny: Benedykt XVI podawał, że był to prawdopodobnie rok 1217, inne źródła wskazują 1221. Gdy jako dziecko ciężko zachorował, a ojciec, lekarz, stracił nadzieję, matka prosiła o wstawiennictwo świętego Franciszka z Asyżu i chłopiec wyzdrowiał. Bonawentura sam później opisał to wydarzenie.

Studiował w Paryżu, najpierw na wydziale sztuk, a potem teologię. Około 1243 roku przywdział habit franciszkański i przyjął imię Bonawentura. Wykładał teologię, a w 1257 roku papież Aleksander IV oficjalnie uznał go za doktora i mistrza Uniwersytetu Paryskiego. Bronił wtedy zakonów żebraczych przed atakami innych mistrzów uniwersyteckich, wykazując, że ich śluby wyrastają z Ewangelii.

W tym samym 1257 roku kapituła generalna wybrała go ministrem generalnym zakonu, którym kierował przez siedemnaście lat. Część braci, pod wpływem myśli Joachima z Fiore, oczekiwała wtedy nowej epoki Ducha Świętego, która miałaby przewyższyć dotychczasowy Kościół. Bonawentura bronił jedności zakonu i jego miejsca w Kościele. W 1260 roku ogłosił w Narbonie nowe konstytucje zakonne. Napisał też życiorys świętego Franciszka, tak zwaną Legendę większą, którą kapituła generalna w Pizie w 1263 roku uznała za najwierniejszy obraz założyciela.

Dla Bonawentury teologia była mądrością, która ma prowadzić do miłości Boga. Na górze La Verna, gdzie święty Franciszek otrzymał stygmaty, napisał Drogę duszy do Boga (Itinerarium mentis in Deum), opis wznoszenia się człowieka przez ukrzyżowanego Chrystusa ku zjednoczeniu z Bogiem. Benedykt XVI poświęcił mu w 2010 roku trzy katechezy.

W 1273 roku papież Grzegorz X mianował go kardynałem i biskupem Albano oraz powierzył mu przygotowanie II Soboru Lyońskiego, który miał przywrócić jedność Kościoła łacińskiego i greckiego. Bonawentura zmarł nagle w Lyonie 15 lipca 1274 roku, gdy obrady soboru dobiegały końca. Tego samego roku, w drodze na ten sobór, zmarł święty Tomasz z Akwinu.

Papież Sykstus IV kanonizował go w 1482 roku. W 1588 roku Sykstus V, który sam wyszedł z zakonu franciszkańskiego, ogłosił go doktorem Kościoła i w swojej bulli postawił go obok świętego Tomasza z Akwinu jako mistrza teologii. Paweł VI w siedemsetną rocznicę jego śmierci przypominał, że Doktor Seraficki może oświecać także nasze czasy.