Św. Błażej

Święty Błażej był biskupem Sebasty w Armenii i męczennikiem z początku IV wieku. Od stuleci wierni proszą go o wstawiennictwo w chorobach gardła. Kościół wspomina go 3 lutego.

Pewnych wiadomości o nim jest bardzo mało. Martyrologium Rzymskie mówi tylko, że cierpiał za imię chrześcijańskie w Sebaście za cesarza Licyniusza; przyjmuje się, że zginął około 316 roku. Sebasta to dzisiejsze Sivas w Turcji. Nie wiadomo, kiedy ani gdzie się urodził. Opisy jego życia i męki są późne i mają charakter legendy, dlatego to, co opowiadają, trzeba przyjmować jako tradycję.

Według tej tradycji Błażej był lekarzem, zanim został biskupem. Gdy zaczęło się prześladowanie, schronił się w górskiej grocie. Dzikie zwierzęta miały przychodzić do niego po uzdrowienie i błogosławieństwo. Tam znaleźli go myśliwi namiestnika i zaprowadzili przed jego sąd.

Z jego uwięzieniem legenda łączy dwa opowiadania, które ukształtowały kult świętego. Pierwsze mówi o chłopcu, który dusił się, bo ość utkwiła mu w gardle; matka przyniosła go do biskupa, a ten go uzdrowił. Drugie opowiada o ubogiej kobiecie, której wilk porwał świnię. Na słowo Błażeja wilk oddał ją całą, a kobieta z wdzięczności przynosiła potem uwięzionemu jedzenie i świece. Biskup nie wyrzekł się Chrystusa. Tradycja podaje, że szarpano jego ciało żelaznymi grzebieniami, a na koniec go ścięto.

Cześć Błażeja przeszła ze Wschodu na Zachód; w zachodnich martyrologiach jego imię pojawia się w IX wieku. W średniowieczu należał do najbardziej znanych świętych. Poświęcano mu liczne kościoły, a relikwie, które mu przypisywano, czczono między innymi w Dubrowniku, w Maratei na południu Włoch i w opactwie Sankt Blasien w Schwarzwaldzie. W krajach niemieckich zaliczono go do Czternastu Świętych Wspomożycieli. Jest patronem Dubrownika, a także gręplarzy wełny, bo żelazne grzebienie z opowieści o jego męce przypominają ich narzędzie.

W dniu jego wspomnienia w wielu kościołach udziela się błogosławieństwa świętego Błażeja. Kapłan trzyma przy szyi wiernego dwie skrzyżowane świece i prosi, aby za wstawiennictwem świętego Bóg zachował go od choroby gardła i od wszelkiego innego zła. W niektórych stronach Polski święcono w tym dniu małe świece zwane błażejkami, w innych jabłka, które dawano cierpiącym na ból gardła.

Błażej jest czczony jako święty od dawnych wieków, na długo zanim powstał proces kanonizacyjny. W Kalendarzu Rzymskim jego dzień jest wspomnieniem dowolnym, a Kościoły wschodnie obchodzą jego pamięć 11 lutego. Modlitwa mszalna tego dnia prosi, aby za wstawiennictwem męczennika lud Boży cieszył się pokojem w życiu doczesnym i znalazł pomoc do życia wiecznego.