Św. Bernardyn ze Sieny

Święty Bernardyn ze Sieny był włoskim franciszkaninem i kapłanem, jednym z najbardziej znanych kaznodziejów ludowych Italii XV wieku. Szerzył cześć Imienia Jezus i przyczynił się do rozwoju franciszkańskiej obserwancji. Kościół wspomina go 20 maja, w dniu jego śmierci.

Urodził się 8 września 1380 roku w Massa Marittima, w szlacheckiej rodzinie Albizzeschi. W wieku sześciu lat był już sierotą; wychowywali go krewni, a młodość spędził w Sienie, gdzie studiował prawo. W 1400 roku, gdy miasto nawiedziła zaraza, wraz z towarzyszami z bractwa przy szpitalu Santa Maria della Scala przez cztery miesiące opiekował się chorymi.

8 września 1402 roku, mając dwadzieścia dwa lata, wstąpił do braci mniejszych. Wybrał obserwantów, którzy chcieli zachowywać regułę św. Franciszka w ubóstwie i surowości życia. W 1404 roku przyjął święcenia kapłańskie. Od 1417 roku, poczynając od Genui, wędrował od miasta do miasta po północnych i środkowych Włoszech. Słuchały go tłumy, a jego kazania przynosiły nawrócenia i pojednanie zwaśnionych stronnictw. Trzykrotnie odmówił biskupstwa, w Sienie, Ferrarze i Urbino, aby nadal móc głosić Ewangelię.

Ośrodkiem jego przepowiadania było Imię Jezus. Podczas kazań pokazywał wiernym tabliczkę z wymalowanym złotem monogramem IHS otoczonym promieniami, a ludzie umieszczali ten znak na kościołach, domach i budynkach publicznych. Przeciwnicy oskarżyli go z tego powodu o herezję. Wezwany do Rzymu, stanął przed papieżem Marcinem V, który go uniewinnił i pozwolił mu dalej głosić kazania.

Piętnował lichwę, która pogrążała ubogich, i wzywał do zgody w miastach rozdartych nienawiścią. Jego kazania nosiły też piętno surowości tamtej epoki: ostro występował przeciw osobom oskarżanym o czary i przeciw grzechowi sodomii, a jego słowa o Żydach, zwłaszcza o żydowskich lichwiarzach, podsycały wobec nich wrogość. Ta strona jego przepowiadania jest dziś oceniana krytycznie.

W 1438 roku został wikariuszem generalnym obserwantów w całych Włoszech. Odnowił lub przyjął do obserwancji około trzystu klasztorów, a wśród jego uczniów byli św. Jan Kapistran i św. Jakub z Marchii. W 1442 roku zrezygnował z urzędu, aby oddać się tylko kaznodziejstwu. W 1444 roku, już schorowany, wyruszył z kazaniami do Królestwa Neapolu. Do L'Aquili dotarł ciężko chory i zmarł tam w klasztorze franciszkanów 20 maja 1444 roku, według przekazu złożony na gołej ziemi.

Papież Mikołaj V kanonizował go 24 maja 1450 roku. Jego ciało spoczywa w L'Aquili, w bazylice jego imienia. Od wezwania pierwszego w Polsce klasztoru obserwantów, założonego w Krakowie w 1453 roku przez św. Jana Kapistrana, polscy obserwanci są nazywani bernardynami. W 1980 roku, w sześćsetlecie jego urodzin, Jan Paweł II modlił się w L'Aquili przy jego relikwiach i zachęcał rodziny, by Imię Jezus wróciło do ich domów.