Św. Bernardyn Realino

Święty Bernardyn Realino był włoskim jezuitą, który zanim został kapłanem, przez lata pracował jako prawnik i urzędnik. Ponad czterdzieści lat posługiwał w Lecce w Apulii jako spowiednik, kaznodzieja i opiekun chorych, ubogich oraz więźniów. Martyrologium Rzymskie wspomina go 2 lipca.

Urodził się 1 grudnia 1530 roku w Carpi koło Modeny, w szlacheckiej rodzinie. Ojciec służył na dworach możnych i często bywał poza domem, dlatego wiarę przekazała synowi przede wszystkim matka. Bernardyn studiował w Modenie, a potem w Bolonii, najpierw filozofię i medycynę. Za namową dziewczyny, którą darzył czystą miłością, przeszedł na prawo i w 1556 roku uzyskał w Bolonii doktorat.

Miał porywczy charakter. Gdy arbiter wydał w sprawie majątkowej jego rodziny niesprawiedliwy wyrok i obraził go, Bernardyn dobył szpady i lekko zranił go w czoło. Gorzko tego żałował, prosił o przebaczenie Boga i zranionego, a karę wygnania przyjął bez sprzeciwu. Odtąd tak panował nad gniewem, że stał się człowiekiem wyjątkowo łagodnym. W Mediolanie kardynał Madruzzo, który rządził wówczas Księstwem Mediolanu, powierzył mu urząd podesty, czyli zarządcy i sędziego, w Felizzano, Cassine i Castelleone, a następnie urząd prokuratora fiskalnego w Alessandrii.

Ostatecznie trafił do Neapolu. Tam w 1564 roku, w wieku trzydziestu czterech lat, porzucił urzędy i majątek i wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Według dekretu Stolicy Apostolskiej z 1941 roku prowadziło go przy tym wezwanie Matki Bożej. Chciał zostać bratem zakonnym, lecz przełożeni polecili mu przyjąć święcenia kapłańskie, które otrzymał w 1567 roku. W Neapolu był mistrzem nowicjuszy, a przez dziesięć lat w tym mieście głosił kazania, uczył dzieci katechizmu, spowiadał, odwiedzał chorych i więźniów oraz towarzyszył skazanym na śmierć.

W 1574 roku przełożeni wysłali go do Lecce, aby założył tam nowy dom zakonu. Pozostał tam czterdzieści dwa lata, aż do śmierci. Wzniósł kościół pod wezwaniem Imienia Jezus, a dzięki hojności mieszkańców także kolegium jezuitów. Założył bractwo najznakomitszych obywateli i razem z nimi odwiedzał szpitale i więzienia, godził zwaśnione rodziny, dawał posag ubogim dziewczętom i otaczał opieką tureckich jeńców. Sława jego świętości sięgała daleko poza Apulię: w jego modlitwy polecali się papież Paweł V, król Francji Henryk IV i kardynał Robert Bellarmin.

Pracował do późnej starości. Gdy umierał, władze Lecce w imieniu mieszkańców poprosiły go, by przed Bogiem został patronem miasta, a on tę prośbę przyjął. Zmarł 2 lipca 1616 roku, w osiemdziesiątym szóstym roku życia. Jego relikwie spoczywają w kościele del Gesù w Lecce.

Leon XIII beatyfikował go 12 stycznia 1896 roku, a Pius XII kanonizował 22 czerwca 1947 roku w Bazylice św. Piotra, razem z jezuitą męczennikiem św. Janem de Britto i św. Józefem Cafasso.