Św. Bernadeta Soubirous

Święta Bernadeta Soubirous była ubogą dziewczyną z Lourdes, której w 1858 roku osiemnaście razy ukazała się Niepokalana Dziewica Maryja. Później została siostrą zakonną w Nevers i tam, jako siostra Maria Bernarda, przeżyła resztę życia w ukryciu i chorobie. Kościół wspomina ją 16 kwietnia, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 7 stycznia 1844 roku w Lourdes, u stóp Pirenejów, jako najstarsze dziecko młynarza François Soubirous i Louise Castérot. Rodzina straciła młyn i popadła w nędzę, aż zamieszkała w jednej ciemnej izbie dawnego więzienia, zwanej cachot. Bernadeta od dziecka była słabego zdrowia i chorowała na astmę. Zamiast chodzić do szkoły, pomagała w domu, a przez pewien czas pasła owce w pobliskim Bartrès. Mając czternaście lat, nie umiała czytać ani pisać i nie przystąpiła jeszcze do Pierwszej Komunii.

Dnia 11 lutego 1858 roku poszła z siostrą i koleżanką zbierać chrust nad rzekę Gave, koło groty Massabielle. Usłyszała szum jakby wiatru i zobaczyła w grocie Panią w bieli, z różańcem w ręku. Przeżegnała się i odmówiła z Nią różaniec. Objawienia trwały do 16 lipca. Pani poprosiła, by przychodziła przez piętnaście dni, wzywała do pokuty i modlitwy za grzeszników, kazała jej napić się ze źródła, które wtedy wytrysnęło w grocie, i powiedzieć kapłanom, by zbudowano tam kaplicę i przychodzono w procesji.

W uroczystość Zwiastowania, 25 marca, Pani wyjawiła swoje imię: „Ja jestem Niepokalane Poczęcie”. Bernadeta nie rozumiała tych słów i powtórzyła je proboszczowi. Dogmat o Niepokalanym Poczęciu papież Pius IX ogłosił cztery lata wcześniej. Dziewczynę wiele razy przesłuchiwały władze świeckie i kościelne, a ona za każdym razem opowiadała to samo. Pierwszą Komunię przyjęła 3 czerwca 1858 roku. W 1862 roku biskup Tarbes po zbadaniu sprawy uznał objawienia za prawdziwe.

Proboszcz, chcąc ją osłonić przed ciekawością tłumów, umieścił ją w przytułku, który prowadziły w Lourdes Siostry Miłosierdzia z Nevers. Tam nauczyła się czytać i pisać i pomagała przy chorych. W lipcu 1866 roku wyjechała do domu macierzystego zgromadzenia w Nevers. Nazajutrz opowiedziała siostrom o objawieniach, a potem mówiła o nich tylko wtedy, gdy jej to nakazano. Profesję zakonną złożyła 30 października 1867 roku, a śluby wieczyste 22 września 1878 roku.

W klasztorze pracowała w infirmerii i w zakrystii, choć sama coraz częściej leżała chora: cierpiała na astmę, gruźlicę i guz kolana. Zmarła w Nevers 16 kwietnia 1879 roku, mając 35 lat. Jej ciało, które podczas badań w latach 1909, 1919 i 1925 znaleziono nienaruszone, spoczywa w oszklonym relikwiarzu w kaplicy klasztoru.

Papież Pius XI beatyfikował ją 14 czerwca 1925 roku, a 8 grudnia 1933 roku, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia, ogłosił świętą i polecił wspominać ją 16 kwietnia. We Francji jej wspomnienie przypada 18 lutego.