Św. Benedykt z San Fratello

Święty Benedykt z San Fratello, nazywany Maurem albo Czarnym (po włosku il Moro), był pustelnikiem, a potem bratem zakonnym u franciszkanów w Palermo. Potomek afrykańskich niewolników, niepiśmienny, pracował w klasztornej kuchni, a powierzono mu także urząd przełożonego i wychowanie nowicjuszy. Znany jest również jako Benedykt z Palermo. Martyrologium Rzymskie wspomina go 4 kwietnia.

Urodził się w San Fratello koło Mesyny na Sycylii około 1526 roku; niektóre źródła podają rok 1524. Jego rodzice, Cristoforo i Diana, byli chrześcijanami pochodzącymi od niewolników przywiezionych z Afryki. Według wielu przekazów sami byli niewolnikami, a ich pan obiecał wolność pierworodnemu synowi. Benedykt od młodości pasł stada i pracował na roli. Z powodu koloru skóry bywał wyśmiewany, lecz ci, którzy poznali jego dobroć, już wtedy nazywali go świętym Maurem.

W wieku dwudziestu jeden lat sprzedał to, co posiadał, rozdał pieniądze ubogim i przyłączył się do pustelników, których zgromadził w tamtych stronach Girolamo Lanza. Wspólnota żyła według reguły św. Franciszka i w poszukiwaniu samotności przeniosła się z czasem na Monte Pellegrino pod Palermo. Po śmierci Lanzy bracia wybrali Benedykta na swojego przełożonego.

W 1562 roku papież Pius IV rozwiązał tę wspólnotę i polecił pustelnikom wstąpić do zatwierdzonych zakonów. Benedykt wybrał Braci Mniejszych i został przyjęty do klasztoru Santa Maria di Gesù w Palermo. Pierwsze trzy lata spędził w klasztorze św. Anny w Giulianie, potem wrócił do Palermo i pozostał tam przez dwadzieścia cztery lata, aż do śmierci. Był bratem zakonnym bez święceń, nie umiał czytać ani pisać i pracował w kuchni.

Żył surowo, wiele pościł i mało sypiał. W 1578 roku, choć nie był kapłanem, został gwardianem, czyli przełożonym klasztoru. Urząd przyjął z posłuszeństwa i pełnił go przez trzy lata. Potem był mistrzem nowicjuszy, a na koniec wrócił do kuchni. Po radę i modlitwę przychodzili do niego ubodzy i możni, także kapłani i teologowie. Świadkowie w procesie kanonizacyjnym mówili o licznych uzdrowieniach za jego przyczyną.

W 1589 roku ciężko zachorował i po kilku tygodniach, 4 kwietnia, zmarł w klasztorze Santa Maria di Gesù. Jego ciało przez ponad cztery wieki spoczywało w tamtejszym kościele. W lipcu 2023 roku świątynię zniszczył pożar, który nie oszczędził także relikwii świętego.

Cześć dla niego szybko rozeszła się z Sycylii po Włoszech, Hiszpanii i Portugalii i dotarła także do Ameryki Łacińskiej, gdzie szczególnie umiłowali go potomkowie Afrykanów. Palermo czci go jako współpatrona miasta obok św. Rozalii. Papież Benedykt XIV beatyfikował go 15 maja 1743 roku, a Pius VII kanonizował 24 maja 1807 roku w Bazylice Watykańskiej. W Brazylii, gdzie należy do najbardziej kochanych świętych, wspomina się go 5 października.