Św. Benedykt Józef Labre

Święty Benedykt Józef Labre był francuskim pielgrzymem i pokutnikiem. Nie zdołał pozostać w żadnym z klasztorów, do których wstępował, więc jako człowiek świecki wędrował pieszo do sanktuariów Europy, a ostatnie lata spędził w Rzymie wśród ubogich, żyjąc z jałmużny i modląc się w kościołach. Kościół wspomina go 16 kwietnia.

Urodził się 26 marca 1748 roku w Amettes na północy Francji jako najstarszy z piętnaściorga dzieci. Gdy miał dwanaście lat, rodzice oddali go na naukę do stryja, proboszcza w Érin. Uczył się tam łaciny, lecz coraz mniej pociągała go wiedza, która nie prowadziła wprost do Boga. W 1766 roku stryj zmarł podczas epidemii, w czasie której obaj pielęgnowali chorych, i Benedykt wrócił do rodziców.

Chciał wstąpić do najsurowszego zakonu, jaki znał. U trapistów w La Trappe usłyszał, że jest za młody. U kartuzów w Neuville spędził sześć tygodni, a w listopadzie 1769 roku przyjęto go do opactwa cystersów w Sept-Fons. Tam jednak podupadł na zdrowiu i uznano, że jego powołanie jest gdzie indziej. W 1770 roku ruszył pieszo do Rzymu. Z Piemontu napisał do rodziców list, ostatni, jaki od niego dostali.

W drodze zrozumiał, że jego klasztorem ma być droga. Postanowił, na wzór świętego Aleksego, porzucić ojczyznę i żyć w pokucie pośród świata, pielgrzymując do miejsc świętych, a zamiar ten przedstawiał spowiednikom. Przez kilka lat chodził od sanktuarium do sanktuarium: był w Loreto, Asyżu i Bari, w szwajcarskim Einsiedeln i w Santiago de Compostela. Miał na sobie stary, podarty płaszcz, na szyi różaniec, na piersi krzyż, a w worku Nowy Testament, brewiarz i „O naśladowaniu Chrystusa”. Sypiał najczęściej pod gołym niebem. O jałmużnę zwykle nie prosił, żył z tego, co mu dano, a nadmiar oddawał innym ubogim.

Ostatnie sześć lat życia spędził w Rzymie, skąd raz w roku pielgrzymował do Loreto. Nocował w ruinach Koloseum, a dnie spędzał w kościołach. Tak często widywano go tam, gdzie trwało czterdziestogodzinne nabożeństwo przed Najświętszym Sakramentem, że rzymianie nazwali go ubogim od Czterdziestu Godzin.

W Wielką Środę, 16 kwietnia 1783 roku, zasłabł na schodach kościoła Santa Maria ai Monti. Mieszkający w pobliżu rzeźnik zabrał go do swojego domu i tam Benedykt wieczorem zmarł. Dzieci wołały na ulicach: „Umarł święty!”. Pochowano go w kościele Santa Maria ai Monti, a jego spowiednik, ksiądz Marconi, wkrótce opisał jego życie.

Papież Pius IX beatyfikował go 20 maja 1860 roku, a Leon XIII kanonizował 8 grudnia 1881 roku. Wierni czczą go jako patrona bezdomnych i pielgrzymów. Benedykt XVI, który urodził się i został ochrzczony 16 kwietnia, w dniu swoich osiemdziesiątych piątych urodzin nazwał go jednym z najbardziej niezwykłych świętych w dziejach Kościoła. Mówił, że ten żebrzący pielgrzym pokazuje, iż sam Bóg wystarcza.