Św. Batylda
Matrona
Królowa Franków, żona i matka, fundatorka opactw w Corbie i Chelles
Święta Batylda była królową Franków, żoną Chlodwiga II i matką trzech królów. Do państwa Franków trafiła jako niewolnica, a jako regentka zasłynęła troską o ubogich, o jeńców i o klasztory. Kościół wspomina ją 30 stycznia.
Nie wiadomo, kiedy i gdzie się urodziła. Najstarszy żywot, spisany wkrótce po jej śmierci, podaje, że pochodziła zza morza, z ludu Sasów, czyli najpewniej z anglosaskiej Brytanii, i że jako młodą dziewczynę sprzedano ją za niską cenę do domu Erchinoalda, majordoma Neustrii. Późniejsza tradycja przypisała jej królewskie pochodzenie, ale nie ma na to pewnych świadectw. W domu majordoma ceniono ją za roztropność i skromność. Według żywota Erchinoald po śmierci żony chciał ją poślubić, lecz Batylda ukrywała się tak długo, aż ożenił się z inną.
Około 649 roku poślubił ją Chlodwig II, król Neustrii i Burgundii. Urodziła mu trzech synów: Chlotara, Childeryka i Teuderyka, którzy kolejno nosili koronę. Jako królowa pozostała skromna, wiele czasu poświęcała modlitwie i hojnie wspierała ubogich. Gdy około 657 roku król zmarł, na tron wstąpił kilkuletni Chlotar III, a Batylda objęła rządy w jego imieniu.
W rządach wspierali ją biskupi, wśród nich święci Eligiusz z Noyon i Audoen z Rouen. Zakazała handlu chrześcijańskimi niewolnikami, a wielu jeńców wykupiła sama, zwłaszcza tych, którzy pochodzili z jej własnego ludu. Zwalczała symonię, czyli kupowanie godności kościelnych, i sprzeciwiała się niesprawiedliwym podatkom.
Ufundowała opactwo w Corbie, do którego przybyli mnisi z Luxeuil, oraz klasztor mniszek w Chelles nad Marną, niedaleko Paryża. Jego pierwszą ksienią została święta Bertylla, sprowadzona z Jouarre. Hojnie obdarowała także inne opactwa, między innymi Saint-Denis, Jumièges i Luxeuil. Martyrologium Rzymskie wspomina ją jako królową, która zakładała klasztory żyjące według Reguły św. Benedykta.
Około 665 roku, gdy Chlotar III zaczął rządzić sam, Batylda opuściła dwór i zamieszkała w Chelles. Żywot podaje, że od dawna tego pragnęła. Historycy dodają, że do odejścia skłonili ją możni z majordomem Ebroinem na czele. W klasztorze nie chciała żadnych wyróżnień: była posłuszna ksieni jak każda z sióstr, wykonywała najprostsze prace i opiekowała się chorymi. Zmarła w Chelles 30 stycznia, około 680 roku, i tam została pochowana.
Jej żywot powstał niedługo po jej śmierci, a w Chelles czczono ją jako świętą już we wczesnym średniowieczu, na długo przed ukształtowaniem się procesów kanonizacyjnych. W 833 roku, za panowania cesarza Ludwika Pobożnego, jej relikwie przeniesiono do nowego kościoła opactwa. W Chelles przechowuje się je do dziś.