Św. Aureliusz, Natalia i Towarzysze

Święci Aureliusz, Natalia i Towarzysze to pięcioro męczenników ściętych w Kordobie w 852 roku za wiarę w Chrystusa: dwa małżeństwa, Aureliusz i Sabigoto, zwana też Natalią, oraz Feliks i Liliosa, a z nimi Jerzy, mnich i diakon ze Wschodu. Martyrologium Rzymskie wspomina ich 27 lipca, w dniu ich śmierci.

Aureliusz był synem muzułmanina i chrześcijanki, a wychowała go ciotka chrześcijanka. Sabigoto urodziła się w rodzinie muzułmańskiej, lecz ojczym, potajemny chrześcijanin, doprowadził ją do chrztu. Feliks, krewny Aureliusza, przeszedł kiedyś na islam, ale wrócił do Chrystusa, a jego żona Liliosa była córką chrześcijan ukrywających swoją wiarę. Prawo emiratu uznawało ich za muzułmanów, a porzucenie islamu karało śmiercią, dlatego obie pary wyznawały wiarę w ukryciu.

Przełomem był dla Aureliusza widok chrześcijańskiego kupca Jana, wychłostanego i publicznie upokorzonego za słowa uznane za obrazę Mahometa. Postanowił wtedy wyznać wiarę otwarcie, nawet za cenę życia. Z Sabigoto podjął życie pokutne: odtąd żyli jak brat i siostra, pościli, wspierali ubogich i odwiedzali uwięzionych chrześcijan, wśród nich kapłana Eulogiusza. Eulogiusz pisze, że po męczeństwie dziewic Flory i Marii obie ukazały się Sabigoto i zapowiedziały, że dołączy do nich, gdy przybędzie obcy mnich.

Małżonkowie sprzedali majątek i rozdali go ubogim, a dwie córki, pięcio- i ośmioletnią, powierzyli klasztorowi w Tabanos. Wtedy w Kordobie pojawił się Jerzy. Martyrologium nazywa go mnichem i diakonem z Syrii; według Eulogiusza pochodził z okolic Betlejem i należał do klasztoru św. Saby pod Jerozolimą, a do Hiszpanii przybył, zbierając jałmużnę dla wspólnoty. W Tabanos skierowano go do Sabigoto, która rozpoznała w nim zapowiedzianego mnicha. Jerzy postanowił dzielić los małżonków, a wkrótce dołączyli do nich Feliks i Liliosa.

W wyznaczonym dniu Sabigoto i Liliosa poszły do kościoła z odsłoniętymi twarzami, pokazując, że są chrześcijankami. Wkrótce żołnierze zabrali całą grupę przed sędziego. Obiecywano im łaskę, jeśli porzucą wiarę, lecz odmówili. Jerzego jako cudzoziemca chciano zwolnić, ale on sam ostro wystąpił przeciw islamowi i został skazany z pozostałymi. Według Martyrologium w więzieniu nie przestawali chwalić Chrystusa. Ścięto ich 27 lipca 852 roku, za panowania emira Kordoby Abd ar-Rahmana II.

Pochowano ich w różnych kościołach i klasztorach Kordoby. Eulogiusz, który znał ich osobiście, wkrótce spisał ich dzieje; sam zginął śmiercią męczeńską w 859 roku. Chrześcijanie Kordoby byli w tej sprawie podzieleni: część biskupów i wiernych chciała powstrzymać tych, którzy sami szukali męczeństwa, a Eulogiusz bronił ich pamięci. W relacji o przeniesieniu części ich relikwii do Paryża w 858 roku Sabigoto nosi imię Natalia. Są czczeni jako święci od IX wieku, bez formalnej kanonizacji.