Św. Augustyn z Hippony

Święty Augustyn z Hippony był biskupem w rzymskiej Afryce, Ojcem i doktorem Kościoła. Jego długą drogę do wiary, którą sam opisał w Wyznaniach, zamknął chrzest z rąk św. Ambrożego. Kościół wspomina go 28 sierpnia, w rocznicę jego śmierci.

Urodził się 13 listopada 354 roku w Tagaste w Numidii, na terenie dzisiejszej Algierii. Jego ojciec Patrycjusz był poganinem, a matka, św. Monika, gorliwą chrześcijanką, która wychowała syna w wierze. Od 370 roku Augustyn studiował retorykę w Kartaginie, gdzie lektura Hortensjusza Cycerona obudziła w nim umiłowanie mądrości. Przyłączył się wtedy do manichejczyków. Żył z kobietą, której imienia nie znamy, i miał z nią syna Adeodata.

Uczył retoryki w Kartaginie, a potem przeniósł się do Rzymu i do Mediolanu. Kazania biskupa Ambrożego i lektura listów św. Pawła pomogły mu tam odnaleźć wiarę. Według Wyznań usłyszał w ogrodzie głos dziecka powtarzający „Tolle, lege” („Weź, czytaj”), otworzył List do Rzymian i przyjął jego słowa jako skierowane do siebie. W Wigilię Paschalną 387 roku, w wieku trzydziestu dwóch lat, przyjął chrzest z rąk Ambrożego.

Wkrótce potem w Ostii, w drodze powrotnej do Afryki, zmarła jego matka. W rodzinnym Tagaste Augustyn prowadził z przyjaciółmi życie wspólnoty oddanej modlitwie i studium. W 391 roku wierni Hippony wymogli na nim przyjęcie święceń kapłańskich, a kilka lat później, w 395 lub 396 roku (źródła podają oba te lata), został następcą biskupa Waleriusza. Dom biskupi zamienił we wspólnotę duchownych żyjących jak mnisi, a jego reguła stała się podstawą życia wielu zakonów.

Według Martyrologium Rzymskiego przez trzydzieści cztery lata był wzorem dla swojej owczarni. Głosił kazania, wspierał ubogich i sieroty, troszczył się o duchowieństwo i klasztory. Bronił wiary przed manicheizmem, donatyzmem i pelagianizmem, podkreślając konieczność łaski. Pozostawił ponad tysiąc pism, wśród nich Wyznania oraz O państwie Bożym, dzieło napisane po złupieniu Rzymu przez Gotów w 410 roku. Na początku Wyznań zapisał: „Stworzyłeś nas bowiem dla siebie, i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie”.

W 429 roku Wandalowie wkroczyli do Afryki, a w 430 roku oblegli Hipponę. W trzecim miesiącu oblężenia Augustyn zachorował na gorączkę. Kazał zawiesić na ścianie psalmy pokutne wypisane dużymi literami, by czytać je z łóżka. Zmarł 28 sierpnia 430 roku, nie mając jeszcze siedemdziesięciu sześciu lat. Od około 725 roku jego ciało spoczywa w Pawii, w bazylice San Pietro in Ciel d'Oro.

Augustyn jest czczony jako święty od starożytności. Już rok po jego śmierci papież Celestyn I nazwał go jednym z najlepszych nauczycieli Kościoła. W 1986 roku, w 1600. rocznicę jego nawrócenia, Jan Paweł II poświęcił mu list apostolski Augustinum Hipponensem, a w 2008 roku Benedykt XVI pięć katechez.