Św. Antoni z Padwy

Święty Antoni z Padwy, nazywany także Antonim z Lizbony, był portugalskim franciszkaninem, prezbiterem, kaznodzieją i pierwszym nauczycielem teologii w zakonie braci mniejszych. Należy do najpopularniejszych świętych Kościoła, a w Padwie mówi się o nim po prostu „il Santo”, czyli Święty. Kościół wspomina go 13 czerwca.

Urodził się w Lizbonie w szlacheckiej rodzinie około 1195 roku; dokładna data nie jest znana. Na chrzcie otrzymał imię Fernando. Jako młodzieniec wstąpił do kanoników regularnych św. Augustyna, najpierw w klasztorze św. Wincentego w Lizbonie, a potem w klasztorze Świętego Krzyża w Coimbrze. Tam studiował Pismo Święte i Ojców Kościoła i przyjął święcenia kapłańskie.

W 1220 roku do Coimbry sprowadzono relikwie pięciu pierwszych misjonarzy franciszkańskich, którzy ponieśli śmierć męczeńską w Maroku. Ich świadectwo skłoniło Fernanda do przejścia do braci mniejszych. Przyjął imię Antoni i wyruszył do Maroka, lecz ciężka choroba zmusiła go do powrotu, a burza zniosła jego statek na Sycylię. W 1221 roku uczestniczył w kapitule braci w Asyżu, gdzie spotkał św. Franciszka, a następnie żył w ukryciu w pustelni Montepaolo koło Forlì.

W Forlì nieoczekiwanie poproszono go o kazanie podczas święceń kapłańskich. Okazał wtedy taką wiedzę i dar słowa, że przełożeni powierzyli mu przepowiadanie. Głosił w północnych Włoszech i w południowej Francji, a wielu, którzy odeszli od Kościoła, wróciło do wiary. Św. Franciszek polecił mu w liście uczyć braci teologii, byle nauka nie gasiła w nich ducha modlitwy. Antoni wykładał w Bolonii, a według papieskiego listu z 1946 roku także w Tuluzie i Montpellier. Był też przełożonym prowincjalnym braci mniejszych w północnych Włoszech. Pod koniec życia spisał dwa cykle kazań: na niedziele i na święta świętych.

Ostatnie lata spędził w Padwie, gdzie przyczynił się do zaprowadzenia pokoju w mieście. W Wielkim Poście 1231 roku głosił tam kazania i długie godziny spowiadał. Osłabiony chorobą, po Wielkanocy usunął się do Camposampiero niedaleko miasta. 13 czerwca 1231 roku poczuł się bardzo źle i poprosił, by zawieziono go do Padwy. Zmarł w drodze, w Arcelli u bram miasta; według przekazu jego ostatnie słowa brzmiały: „Widzę mojego Pana”.

Papież Grzegorz IX, który znał go osobiście i słuchał jego kazań, nazwał go „Arką Testamentu”. Po cudach przypisywanych jego wstawiennictwu ogłosił go świętym 30 maja 1232 roku, niespełna rok po śmierci, a w bulli wydanej w Spoleto ustanowił jego święto na 13 czerwca. W 1946 roku Pius XII ogłosił go doktorem Kościoła i nadał mu tytuł Doktora Ewangelicznego. Jego szczątki spoczywają w padewskiej bazylice jego imienia. Przedstawia się go z lilią i z Dzieciątkiem Jezus na ręku, a w pobożności ludowej wzywa się go zwłaszcza przy szukaniu rzeczy zagubionych.