Św. Antoni Maria Zaccaria

Święty Antoni Maria Zaccaria był włoskim kapłanem, z wykształcenia lekarzem, założycielem Kleryków Regularnych św. Pawła, zwanych barnabitami. Żył zaledwie trzydzieści sześć lat, a jego duchowość wyrastała z listów św. Pawła i z miłości do Chrystusa ukrzyżowanego i obecnego w Eucharystii. Kościół wspomina go 5 lipca.

Urodził się w Cremonie w Lombardii w 1502 lub 1503 roku. Ojciec zmarł, gdy Antoni był jeszcze małym dzieckiem, i wychowaniem syna zajęła się matka. Studiował w Padwie, gdzie w 1524 roku uzyskał doktorat z medycyny. Po powrocie do rodzinnego miasta leczył chorych, zwłaszcza ubogich, coraz więcej czasu poświęcał jednak wyjaśnianiu Ewangelii i katechizmu dorosłym i dzieciom.

Ta posługa doprowadziła go do kapłaństwa: w 1528 roku przyjął święcenia. Wkrótce przeniósł się do Mediolanu i tam, razem z dwoma mediolańczykami, Bartolomeo Ferrarim i Giacomo Antonio Morigią, założył wspólnotę kapłanów żyjących według wspólnej reguły. Papież Klemens VII zatwierdził ją w Bolonii 18 lutego 1533 roku. Nazwa barnabitów pochodzi od mediolańskiego kościoła św. Barnaby, z którym związała się wspólnota.

Antoni założył także zgromadzenie Sióstr Anielskich św. Pawła, które, inaczej niż ówczesne zakonnice, nie żyły w klauzurze, oraz wspólnotę małżonków dążących do świętości w małżeństwie. Te trzy rodziny, nazywane przez niego kolegiami, łączyło naśladowanie św. Pawła; sam nazywał siebie kapłanem Pawła Apostoła. Wszystkim wiernym przypominał, że są powołani, by stać się nie małymi, lecz wielkimi świętymi.

Przypisuje się mu publiczne nabożeństwo czterdziestogodzinne z wystawieniem Najświętszego Sakramentu oraz zwyczaj bicia w dzwony w każdy piątek o godzinie 15, na pamiątkę godziny śmierci Chrystusa. Jego gorliwość budziła jednak sprzeciw: oskarżono go o herezję i bunt. Udał się do Rzymu, by zdać sprawę ze swoich fundacji, i został uniewinniony.

Wyczerpany pracą, podczas podróży do Guastalli ciężko zachorował. Przewieziono go do Cremony, do domu matki, gdzie zmarł 5 lipca 1539 roku. Według tradycji w ostatnich chwilach miał widzenie św. Pawła.

Papież Leon XIII ogłosił go błogosławionym 3 stycznia 1890 roku, a 27 maja 1897 roku kanonizował go w Bazylice św. Piotra. W 500. rocznicę jego urodzin Jan Paweł II nazwał go niestrudzonym naśladowcą Apostoła Narodów i jaśniejącym wzorem miłości pasterskiej.