Św. Antoni Maria Claret

Antoni Klaret, urodzony 23 grudnia 1807 roku w Sallent w Katalonii, był członkiem głęboko religijnej rodziny tkackiej. Już od najmłodszych lat wykazywał szczególne oddanie Eucharystii, Matce Bożej i ubogim. Początkowo pracował w rodzinnym warsztacie, ale później odnosił sukcesy w przemyśle tekstylnym w Barcelonie. Mimo sukcesu, zdał sobie sprawę, że nie ma to większego znaczenia wobec wieczności i postanowił porzucić swoje plany, aby poświęcić się służbie Bożej.

Wstąpił do seminarium diecezjalnego w Vic i rozpoczął swoje studia duchowne. Pomimo trudności, które napotkał, takich jak choroba i prześladowania, Antoni Klaret zdecydował się na życie misjonarza. Głosił Słowo Boże, podróżując po Katalonii i zakładając liczne grupy parafialne, bractwa i organizacje społeczne. Jego gorliwość w ewangelizacji sprawiła, że rząd hiszpański podjął działania przeciwko niemu.

Następnie Klaret został mianowany arcybiskupem Santiago na Kubie, gdzie kontynuował swoje misyjne wysiłki, walcząc z niewolnictwem i niesprawiedliwością społeczną. Zakładał szkoły techniczne, rolnicze i domy dziecka, troszczył się o odnowę duchową kleru i wprowadzał reformy społeczne. W tym czasie założył również żeńskie zgromadzenie zakonne Sióstr Maryi Niepokalanej.

Po kilku latach na Kubie Klaret został wezwany do Madrytu, gdzie został spowiednikiem królowej Izabeli II. Jednak w wyniku rewolucji w Hiszpanii w 1868 roku został zmuszony do opuszczenia kraju. Udał się do Francji, a następnie do Rzymu, gdzie brał udział w Soborze Watykańskim I i bronił dogmatu o nieomylności papieża.

Zmarł 24 października 1870 roku w klasztorze w Fontfroide we Francji. Jego ciało zostało pochowane na miejscowym cmentarzu. Klaret został beatyfikowany w 1934 roku i kanonizowany w 1950 roku przez papieża Piusa XII. Jego relikwie znajdują się obecnie w Vic w Hiszpanii. Antoni Klaret jest uznawany za świętego, który oddał swoje życie służbie Bogu i bliźnim, głosząc Ewangelię i podejmując liczne inicjatywy na rzecz dobra społecznego.