Św. Andrzej Hubert Fournet

Święty Andrzej Hubert Fournet był francuskim kapłanem, proboszczem w Maillé w diecezji Poitiers. W czasie rewolucji francuskiej, choć wyjęty spod prawa, potajemnie umacniał wiernych w wierze, a gdy Kościół odzyskał pokój, założył wraz ze świętą Joanną Elżbietą Bichier des Ages Zgromadzenie Córek Krzyża. Kościół wspomina go 13 maja.

Urodził się 6 grudnia 1752 roku w Maillé, w pobożnej i zamożnej rodzinie. Uczył się w kolegium w Châtellerault, a potem przez dwa lata studiował prawo w Poitiers. Rozmowy z wujem, proboszczem w Haims, sprawiły, że wstąpił do seminarium w Poitiers. Święcenia kapłańskie przyjął pod koniec 1776 roku. Przez trzy lata był wikariuszem u wuja, a potem został proboszczem parafii Świętego Piotra w rodzinnym Maillé.

Przełomem było spotkanie z żebrakiem. Gdy proboszcz odpowiedział mu, że nie ma nic do dania, ubogi zapytał, jak może nic nie mieć ktoś, czyj stół lśni srebrem. Fournet przyjął te słowa jako upomnienie od Boga: sprzedał srebra, pieniądze rozdał ubogim i odtąd żył w ubóstwie i umartwieniu. Poświęcił się nauczaniu katechizmu, głoszeniu słowa Bożego i odwiedzaniu chorych, a ludzie zaczęli nazywać go dobrym ojcem.

Gdy w 1791 roku władze rewolucyjne zażądały od duchownych przysięgi na cywilną konstytucję kleru, odmówił. Usunięty z parafii i wpisany na listę proskrybowanych, przez pewien czas ukrywał się wśród parafian, a potem na polecenie biskupa, by nie narażać ukrywających go ludzi, wyjechał do Hiszpanii. Około pięciu lat spędził w Los Arcos w diecezji Pampeluny. W 1797 roku potajemnie wrócił, zamienił stodołę na kaplicę i tam odprawiał Msze, spowiadał i nauczał. Wiele razy go poszukiwano, by go zabić. Według tradycji, osaczony przez żołnierzy, stanął przy przydrożnym krzyżu z rozpostartymi ramionami, a oni odeszli, nie czyniąc mu krzywdy.

Gdy prześladowania ustały, odbudowywał życie religijne w parafii i okolicy, głosił misje i uczył łaciny chłopców przygotowujących się do kapłaństwa. W czasie ukrywania się poznał Elżbietę Bichier des Ages. Około 1807 roku zebrał wraz z nią cztery inne młode kobiety i tak powstały Córki Krzyża, zwane też Siostrami Świętego Andrzeja. Siostry miały łączyć modlitwę z pracą: wychowywać po chrześcijańsku dziewczęta, zwłaszcza najuboższe, i opiekować się chorymi. Gdy w 1820 roku zgromadzenie przeniosło swój dom do La Puye, Fournet zrezygnował z probostwa, zamieszkał przy siostrach, był ich kierownikiem duchowym i napisał dla nich regułę.

Zmarł w La Puye 13 maja 1834 roku. Benedykt XV, ogłaszając w 1921 roku dekret o heroiczności jego cnót, przedstawił go jako wzór dla proboszczów. Pius XI beatyfikował go 16 maja 1926 roku, a kanonizował 4 czerwca 1933 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, postanawiając, że Kościół będzie co roku wspominał go 13 maja, w dniu jego narodzin dla nieba.