Św. Alojzy Gonzaga

Święty Alojzy Gonzaga był włoskim jezuitą, pierworodnym synem rodu markizów, który zrzekł się dziedzictwa, aby służyć Bogu w Towarzystwie Jezusowym. Zmarł w wieku 23 lat, wyczerpany posługą przy chorych w czasie zarazy w Rzymie, zanim przyjął święcenia kapłańskie. Kościół wspomina go 21 czerwca i czci jako patrona młodzieży.

Urodził się 9 marca 1568 roku w Castiglione delle Stiviere w okolicach Mantui. Ojciec, markiz Ferrante Gonzaga, przeznaczał go do kariery rycerskiej i dworskiej, a matka, Marta Tana, wychowywała go w żywej wierze. Jako chłopiec przebywał we Florencji, gdzie według bulli kanonizacyjnej ślubował Maryi czystość. W wieku dwunastu lat przyjął Pierwszą Komunię Świętą z rąk św. Karola Boromeusza, który odwiedzał wtedy tamte strony.

W 1581 roku wyjechał z rodzicami do Hiszpanii i przebywał na dworze króla Filipa II. Tam postanowił wstąpić do jezuitów. Ojciec sprzeciwiał się temu przez trzy lata i wysyłał syna na kolejne dwory w nadziei, że zmieni zdanie. Alojzy wytrwał. W 1585 roku, mając siedemnaście lat, zrzekł się praw do dziedzictwa na rzecz młodszego brata Rudolfa i wyjechał do Rzymu, gdzie przyjęto go do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego.

W zakonie złożył śluby, przyjął niższe święcenia i jako alumn Kolegium Rzymskiego studiował teologię. Jego kierownikiem duchowym był św. Robert Bellarmin. Na ulicach Rzymu uczył dzieci i ubogich prawd wiary. Po śmierci ojca pojednał też swojego brata z księciem Mantui, kładąc kres ich wrogości.

W 1591 roku Rzym dotknęły głód i zaraza. Alojzy, choć sam słabego zdrowia, uprosił przełożonych o pozwolenie na posługę chorym. Rozdawał na ulicach jałmużnę głodnym, przynosił chorych na własnych barkach do szpitali, obmywał ich i mówił im o Bogu. Sam się zaraził i po kilku miesiącach wyniszczającej choroby zmarł w nocy 21 czerwca 1591 roku, w wieku 23 lat. Według bulli kanonizacyjnej wcześniej zapowiedział, której nocy umrze.

Do jego ciała przybywały takie tłumy rzymian, że trzeba było zamknąć drzwi kościoła. Paweł V beatyfikował go w 1605 roku, a Benedykt XIII kanonizował 31 grudnia 1726 roku, razem ze św. Stanisławem Kostką. Ten sam papież ogłosił go w 1729 roku patronem studentów, a Pius XI w 1926 roku potwierdził go jako patrona całej młodzieży chrześcijańskiej. Jego relikwie spoczywają w rzymskim kościele św. Ignacego.