Św. Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia

Święta Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia, z domu Anna Muttathupadathu, była zakonnicą ze Zgromadzenia Franciszkanek Klarysek w indyjskim stanie Kerala i należała do Kościoła syromalabarskiego. Prawie całe jej krótkie życie zakonne wypełniła ciężka choroba, którą znosiła cierpliwie i z radością. Kościół wspomina ją 28 lipca, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 19 sierpnia 1910 roku w Kudamaloor, w diecezji Changanacherry, w starym rodzie syromalabarskim. Na chrzcie otrzymała imię Annakutty, zdrobnienie od Anny. Matka zmarła, gdy dziewczynka miała trzy miesiące. Pierwsze lata spędziła u dziadków; babcia nauczyła ją modlitwy i miłości do ubogich. W szkole przyjaźniła się także z dziećmi hinduskimi. Od 1920 roku wychowywała ją ciotka, kobieta surowa, która chciała ją korzystnie wydać za mąż i nie sprzyjała jej powołaniu.

Anna od dzieciństwa pragnęła należeć tylko do Jezusa. Gdy miała trzynaście lat, zaaranżowano jej małżeństwo. Po nocy spędzonej na modlitwie włożyła stopę w rozżarzone węgle, bo liczyła, że oszpecona nie będzie już nikogo pociągać. Spowiednik skierował ją ku duchowości franciszkańskiej. W 1927 roku zamieszkała jako uczennica w internacie szkoły prowadzonej przez franciszkanki klaryski w Bharananganam, a 2 sierpnia 1928 roku wstąpiła do ich zgromadzenia. Przyjęła imię Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia, na cześć św. Alfonsa Liguoriego.

Jej formację zakonną raz po raz przerywała choroba. Gdy pozwalały na to siły, uczyła dzieci w szkole, pomagała jako katechetka w parafii, a ze względu na piękny charakter pisma pisała oficjalne listy. Przez pewien czas była tak ciężko chora, że obawiano się o jej życie. Wtedy, podczas nowenny do sługi Bożego Kuriakose Eliasza Chavary, karmelity z Kerali, nagle wyzdrowiała. Śluby wieczyste złożyła 12 sierpnia 1936 roku, w ówczesne święto św. Klary.

Po profesji przyszły kolejne choroby: tyfus, obustronne zapalenie płuc, a w 1940 roku ciężki wstrząs nerwowy po tym, jak w nocy zobaczyła złodzieja. Przez mniej więcej rok nie mogła potem czytać ani pisać. W 1945 roku nowotwór oraz choroby żołądka i wątroby zamieniły ostatni rok jej życia w nieustanne cierpienie. Siostry zapamiętały ją jako pogodną i życzliwą. Pisała, że Pan przeznaczył ją na ofiarę cierpienia, i wyznawała: „Uważam dzień bez cierpienia za dzień stracony”. Zmarła w klasztorze w Bharananganam 28 lipca 1946 roku, niespełna trzydziestosześcioletnia. Jej grób stał się celem licznych pielgrzymek.

Jan Paweł II beatyfikował ją 8 lutego 1986 roku w Kottayam, razem z Kuriakose Eliaszem Chavarą. Benedykt XVI kanonizował ją 12 października 2008 roku na placu św. Piotra w Rzymie. W homilii przedstawił ją jako pierwszą kanonizowaną świętą Indii, przekonaną, że jej krzyż jest drogą na niebieską ucztę, którą przygotował dla niej Ojciec.