Św. Alfons Rodríguez

Święty Alfons Rodríguez był hiszpańskim kupcem, mężem i ojcem, a po stracie rodziny i majątku został bratem zakonnym w Towarzystwie Jezusowym. Przez wiele lat pełnił posługę furtiana w kolegium jezuitów w Palmie na Majorce. Kościół wspomina go 31 października.

Urodził się w Segowii w rodzinie kupców handlujących wełną i suknem. Roku jego urodzenia nie da się ustalić z pewnością: Dykasteria Spraw Kanonizacyjnych podaje 25 lipca 1533 roku, inne źródła lata 1531 lub 1532. Już w dzieciństwie zetknął się z pierwszymi jezuitami. Według przekazu zakonu w domu Rodríguezów gościł święty Piotr Faber, towarzysz świętego Ignacego Loyoli, i przygotował chłopca do pierwszej Komunii Świętej. Alfons zaczął naukę w kolegium jezuitów w Alcalá, lecz po śmierci ojca musiał wrócić do domu i przejąć rodzinny handel.

Ożenił się z Marią Suárez i doczekał się dzieci. W ciągu kilku lat stracił wszystko: zmarła żona, zmarły dzieci, a interes upadł. Te ciosy skierowały go ku modlitwie i pokucie. Zapragnął wstąpić do jezuitów, lecz odmówiono mu z powodu wieku, słabego zdrowia i braków w wykształceniu. Nie ustąpił. Udał się do Walencji i próbował uzupełnić naukę, a gdy egzaminatorzy znów byli przeciwni, prowincjał przyjął go mimo to, przekonany o jego świętości.

Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił w styczniu 1571 roku jako brat, mając blisko czterdzieści lat. Po pół roku nowicjatu wysłano go do kolegium Montesión w Palmie na Majorce, gdzie pozostał do śmierci, przez czterdzieści sześć lat. Był tam zakrystianinem i furtianem. W każdym, kto stawał u furty, chciał widzieć samego Chrystusa. Tradycja zakonu przechowała słowa, którymi odpowiadał na pukanie: „Ya voy, Señor”, czyli „Już idę, Panie”.

Brat bez wykształcenia stał się z czasem duchowym doradcą wielu ludzi, współbraci i tych, którzy przychodzili do furty. Jego najbardziej znanym uczniem był młody jezuita Piotr Klawer, który studiował w Palmie filozofię. Alfons zachęcił go do wyjazdu na misje do Ameryki, gdzie Klawer został apostołem niewolników przywożonych z Afryki. Sam Alfons prowadził głębokie życie modlitwy i miał doświadczenia mistyczne. Z polecenia przełożonego spisywał je od 1604 roku.

Ostatnie lata przeżył w chorobie. Zmarł w Palmie 31 października 1617 roku. Już za życia uważano go za świętego, a na jego pogrzeb przyszli wicekról i szlachta miasta.

Proces kanonizacyjny rozpoczęto wkrótce po jego śmierci, lecz wygnanie jezuitów z Hiszpanii i kasata zakonu przerwały go na długo. Beatyfikował go papież Leon XII w 1825 roku, a kanonizował Leon XIII 15 stycznia 1888 roku, razem ze świętymi Piotrem Klawerem i Janem Berchmansem. Jezuici czczą go jako patrona swoich braci zakonnych.