Św. Albert Jerozolimski

Święty Albert Jerozolimski był włoskim kanonikiem regularnym, biskupem Vercelli, a następnie łacińskim patriarchą Jerozolimy. Pustelnikom żyjącym na górze Karmel dał formułę życia, która do dziś jest regułą rodziny karmelitańskiej. Zginął zamordowany podczas procesji. Kościół wspomina go 14 września.

Urodził się około połowy XII wieku w Emilii, najpewniej w Castel Gualtieri; dokładny rok jego urodzenia nie jest znany, a co do pochodzenia jego rodziny badacze się spierają. Wstąpił do kanoników regularnych Świętego Krzyża w Mortarze koło Pawii i w 1180 roku został tam przeorem. W 1184 roku został biskupem Bobbio, a w następnym roku przeniesiono go do Vercelli, którym kierował przez dwadzieścia lat.

Papieże powierzali mu misje dyplomatyczne. Prowadził rokowania między papieżem Klemensem III a cesarzem Fryderykiem Barbarossą, a cesarz, według dawnych przekazów, nadał mu godność księcia Rzeszy. Godził też zwaśnione miasta północnych Włoch. Zdobył doświadczenie prawodawcy: brał udział w opracowaniu reguły dla humiliatów z Mediolanu.

W 1205 roku Albert został łacińskim patriarchą Jerozolimy, a papież Innocenty III ustanowił go także swoim legatem w Ziemi Świętej. Przybył tam w 1206 roku. Jerozolima była wtedy w rękach muzułmanów, dlatego patriarcha rezydował w Akce, starożytnej Ptolemaidzie. Także tam nieraz występował jako rozjemca w sporach.

Na górze Karmel, przy źródle, mieszkała wówczas grupa pustelników obrządku łacińskiego. Na ich prośbę Albert napisał dla nich krótką formułę życia, skierowaną do brata oznaczonego literą B. i pozostałych pustelników; późniejsza tradycja nazwała go Brokardem. Nie wiadomo dokładnie, kiedy to nastąpiło; karmelici przyjmują umownie rok 1207. Formuła poleca braciom wybrać przeora i ślubować mu posłuszeństwo, zachowywać czystość i nie posiadać niczego na własność, a każdemu z nich przebywać w swojej celi, rozważać dniem i nocą prawo Pańskie i czuwać na modlitwie. W 1226 roku papież Honoriusz III polecił pustelnikom jej przestrzegać, a w 1247 roku Innocenty IV złagodził niektóre jej przepisy i zatwierdził ją jako regułę. Złagodzona reguła pozwalała zakładać klasztory nie tylko w miejscach odosobnionych, a karmelici stali się zakonem żebraczym.

Albert zginął 14 września 1214 roku w Akce, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego. Podczas procesji ugodził go ostrzem mistrz szpitala Ducha Świętego, którego patriarcha wcześniej upomniał i usunął z urzędu z powodu gorszącego życia.

Albert sam nie był karmelitą, lecz to zakon karmelitański najwierniej zachował jego pamięć i nazywa go swoim prawodawcą. Karmelici obchodzili jego święto dawniej 8 kwietnia, a dziś obchodzą je 17 września. Martyrologium Rzymskie wspomina go 14 września, w dniu jego śmierci, jako biskupa, który dał regułę pustelnikom z góry Karmel.