Św. Albert Hurtado Cruchaga

Święty Albert Hurtado Cruchaga był chilijskim jezuitą, z wykształcenia prawnikiem, wychowawcą młodzieży i założycielem dzieła Hogar de Cristo, które dawało bezdomnym, zwłaszcza dzieciom ulicy, prawdziwy dom. Martyrologium Rzymskie wspomina go 18 sierpnia, w dniu jego śmierci.

Urodził się 22 stycznia 1901 roku w Viña del Mar. Miał cztery lata, gdy zmarł jego ojciec. Matka musiała ze stratą sprzedać skromny majątek, by spłacić długi, a Albert i jego brat zamieszkali u krewnych, często zmieniając dom. Wcześnie poznał więc, co znaczy być ubogim i zdanym na innych. Dzięki stypendium uczył się w jezuickim Kolegium św. Ignacego w Santiago, gdzie należał do Sodalicji Mariańskiej i w niedzielne popołudnia odwiedzał ubogich w najbiedniejszych dzielnicach.

Po ukończeniu szkoły w 1917 roku chciał wstąpić do jezuitów, lecz poradzono mu, by najpierw zatroszczył się o matkę i młodszego brata. Utrzymywał ich z pracy, a zarazem studiował prawo na Uniwersytecie Katolickim. Dyplom uzyskał w sierpniu 1923 roku i 14 sierpnia wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego w Chillán. Studiował w Córdobie w Argentynie i w Hiszpanii, a gdy w 1931 roku wydalono stamtąd jezuitów, w Lowanium w Belgii. Tam 24 sierpnia 1933 roku przyjął święcenia kapłańskie, a w 1935 roku uzyskał doktorat z pedagogiki i psychologii.

W styczniu 1936 roku wrócił do Chile. Uczył religii w Kolegium św. Ignacego i pedagogiki na Uniwersytecie Katolickim, prowadził rekolekcje i był kierownikiem duchowym wielu młodych ludzi. W 1941 roku wydał swoją najbardziej znaną książkę, „¿Es Chile un país católico?” („Czy Chile jest krajem katolickim?”), i został asystentem kościelnym młodzieżowej Akcji Katolickiej, najpierw w archidiecezji Santiago, potem w całym kraju.

W październiku 1944 roku, głosząc rekolekcje, zwrócił uwagę słuchaczy na ubogich, zwłaszcza na bezdomne dzieci na ulicach Santiago. Odpowiedź była hojna i tak narodziło się Hogar de Cristo, czyli Dom Chrystusa: najpierw dla dzieci, potem dla kobiet i mężczyzn. W 1947 roku założył Chilijskie Stowarzyszenie Związkowe (ASICH), oparte na nauce społecznej Kościoła, a w 1951 roku czasopismo „Mensaje”. Benedykt XVI nazwał go prawdziwym kontemplatykiem w działaniu.

Rak trzustki w ciągu kilku miesięcy doprowadził go do śmierci. Wśród wielkiego bólu powtarzał: „Contento, Señor, contento” („Jestem zadowolony, Panie, zadowolony”). Zmarł w Santiago 18 sierpnia 1952 roku. Spoczywa w sanktuarium obok Hogar de Cristo, które w 2018 roku nawiedził papież Franciszek. W Chile dzień jego śmierci obchodzony jest jako Dzień Solidarności.

Jan Paweł II beatyfikował go w Rzymie 16 października 1994 roku i przedstawił jako znak nowej ewangelizacji, „nawiedzenie Boga w chilijskiej ojczyźnie”. Benedykt XVI kanonizował go 23 października 2005 roku na placu Świętego Piotra.