Św. Abraham

Święty Abraham jest patriarchą i ojcem wszystkich wierzących. Martyrologium Rzymskie wspomina go 9 października i przypomina, że na wezwanie Pana opuścił swoje rodzinne miasto Ur w Chaldei, a „wbrew nadziei uwierzył nadziei” i nie odmówił złożenia w ofierze Izaaka, syna, którego Bóg dał mu w starości. Jego dzieje opowiada Księga Rodzaju. Pismo nie podaje dat jego życia.

Najpierw nosił imię Abram. Jego żona Saraj była niepłodna. Bóg wezwał go, by opuścił swoją ziemię, rodzinę i dom ojca, i obiecał, że uczyni z niego wielki naród, a przez niego będą błogosławione wszystkie ludy ziemi. Mając siedemdziesiąt pięć lat, Abram wyruszył z Charanu, dokąd rodzina przeniosła się wcześniej z Ur, i razem z Saraj i bratankiem Lotem przybył do Kanaanu. Katechizm nazywa go człowiekiem milczenia, który na każdym etapie wędrówki budował Panu ołtarz.

Pismo nie przemilcza jego słabości: w Egipcie, w obawie o własne życie, podawał Saraj za swoją siostrę. Później Bóg kazał mu spojrzeć w niebo i policzyć gwiazdy, bo tak liczne miało być jego potomstwo. Abram uwierzył Panu, a Pan poczytał mu to za sprawiedliwość. Za radą Saraj wziął jej niewolnicę Hagar, która urodziła mu Izmaela. Zawierając z nim przymierze, Bóg nadał mu imię Abraham, czyli ojciec mnóstwa narodów, a Saraj nazwał Sarą.

Pod dębami Mamre Abraham gościnnie przyjął trzech tajemniczych przybyszów, którzy zapowiedzieli, że Sara urodzi syna. Katechizm widzi w tej gościnności zapowiedź zwiastowania prawdziwego Syna obietnicy. Potem Abraham wstawiał się u Boga za Sodomą. Benedykt XVI zwracał uwagę, że ten przyjaciel Boga prosił o przebaczenie dla całego miasta. Gdy miał sto lat, Sara urodziła Izaaka. Później, na jej żądanie, Abraham odesłał Hagar z Izmaelem; Bóg ocalił ich na pustyni.

Wtedy Bóg wystawił Abrahama na próbę i polecił mu złożyć Izaaka w ofierze na górze w kraju Moria. Abraham poszedł, a gdy syn zapytał o jagnię, odpowiedział, że Bóg sam je upatrzy. Anioł Pański powstrzymał jego rękę i w miejsce syna złożono w ofierze barana. List do Hebrajczyków mówi, że Abraham wierzył, iż Bóg ma moc wskrzesić nawet umarłych. Według Katechizmu ojciec wierzących upodabnia się tu do Ojca, który nie oszczędzi własnego Syna.

Abraham pochował Sarę w pieczarze Makpela koło Hebronu. Zmarł w późnej starości, a synowie Izaak i Izmael złożyli go w tym samym grobie. Św. Paweł nazywa go ojcem wszystkich wierzących, a św. Jakub przyjacielem Boga. Kanon Rzymski wspomina jego ofiarę obok darów Abla i Melchizedeka. Papież Franciszek przypominał, że Abraham jest obecny w tradycjach duchowych judaizmu, chrześcijaństwa i islamu, a w 2021 roku modlił się z wyznawcami różnych religii w Ur. Abraham nigdy nie był formalnie kanonizowany. Kościół czci go jako świętego, podobnie jak patriarchów i proroków Starego Testamentu.