Bł. Zefiryn Namuncurá

Błogosławiony Zefiryn Namuncurá był młodym Indianinem z ludu Mapuche z argentyńskiej Patagonii, synem wielkiego wodza i wychowankiem salezjanów. Pragnął zostać kapłanem, aby służyć swojemu ludowi, lecz zmarł na gruźlicę w Rzymie, nie mając jeszcze dziewiętnastu lat. List apostolski o beatyfikacji wyznaczył jego wspomnienie na 26 sierpnia, dzień jego urodzin.

Urodził się 26 sierpnia 1886 roku w Chimpay. Jego ojciec, Manuel Namuncurá, był wodzem Mapuche nazywanym Wielkim Kacykiem Pampasów, a matką była Rosario Burgos. Dwa lata później ochrzcił go salezjański misjonarz Domenico Milanesio. Ten sam kapłan pośredniczył wcześniej w zawarciu pokoju między Mapuche a armią argentyńską, dzięki czemu ojciec Zefiryna zachował tytuł wodza, a jego lud ziemię w Chimpay.

Gdy chłopiec miał jedenaście lat, ojciec posłał go do szkoły państwowej w Buenos Aires, bo widział w nim przyszłego obrońcę swojego ludu. Zefiryn źle się tam czuł, więc ojciec przeniósł go do salezjańskiego kolegium Piusa IX. Tam 8 września 1898 roku przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej, a rok później przyjął bierzmowanie. Wzorem stał się dla niego Dominik Savio, uczeń św. Jana Bosko. Nigdy nie zapomniał, że jest Mapuche, i chciał być użyteczny dla swoich. Zapragnął zostać salezjaninem i kapłanem, aby pokazać braciom Mapuche drogę do nieba.

Jako aspirant salezjański przeniósł się do Viedmy. Zapytany tam kiedyś, co lubi najbardziej, odpowiedział: „Być kapłanem”. W tym czasie zachorował na gruźlicę. Powrót w rodzinne strony nie przyniósł poprawy, więc salezjański biskup Cagliero zabrał go w 1904 roku do Włoch w nadziei na lepsze leczenie. W Turynie długo modlił się w sanktuarium Maryi Wspomożycielki, a 27 września 1904 roku przyjął go na prywatnej audiencji papież Pius X. Potem uczył się w kolegium salezjańskim Villa Sora we Frascati pod Rzymem i choć słabo jeszcze znał włoski, po kilku miesiącach był drugim uczniem w klasie.

Choroba jednak postępowała. 28 marca 1905 roku przyjęto go do szpitala Fatebenefratelli na Wyspie Tyberyjskiej w Rzymie, gdzie zmarł 11 maja 1905 roku. Kapłan, który odwiedził go trzy dni przed śmiercią, wspominał, że Zefiryn, wiedząc, że niedługo odejdzie, prosił go o opiekę nad biednym młodzieńcem z sąsiedniego łóżka. W 1924 roku jego szczątki przewieziono do Argentyny, do salezjańskiej szkoły w Fortín Mercedes.

Proces diecezjalny prowadzono w Wikariacie Rzymu, a w 1972 roku, za pontyfikatu Pawła VI, ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót. W 2007 roku Benedykt XVI zatwierdził cud przypisywany jego wstawiennictwu i zaliczył Zefiryna do grona błogosławionych. Uroczystość odbyła się 11 listopada 2007 roku w Chimpay, a Mszy przewodniczył kardynał Tarcisio Bertone. Dykasteria Spraw Kanonizacyjnych nazywa go pierwszym błogosławionym Indianinem z Ameryki Południowej.