Bł. Zefiryn Giménez Malla

Błogosławiony Zefiryn Giménez Malla, zwany El Pelé, był hiszpańskim Romem, handlarzem koni z Barbastro w Aragonii, mężem i przybranym ojcem, tercjarzem franciszkańskim. W 1936 roku oddał życie za wiarę. Kościół wspomina go 2 sierpnia.

Według listu apostolskiego o beatyfikacji urodził się 26 sierpnia 1861 roku w miasteczku Fraga w Aragonii i tego samego dnia został ochrzczony, choć świadkowie podawali też inne miejsca. Jego rodzina wędrowała od wsi do wsi po Aragonii i Katalonii i żyła w wielkiej biedzie; jako chłopiec wyplatał kosze na sprzedaż. Nigdy nie chodził do szkoły i nie umiał czytać ani pisać, ale w domu nauczył się modlitw Kościoła i czułej miłości do Matki Bożej.

Jako młody człowiek osiadł na stałe w Barbastro i według romskiego zwyczaju poślubił Teresę Jiménez; w 1912 roku zawarli także ślub kościelny. Nie mieli własnych dzieci, przygarnęli więc Pepitę, młodą krewną Teresy, którą Zefiryn wychowywał jak własną córkę.

Utrzymywał się z handlu końmi i mułami. Słynął z uczciwości: nie ukrywał wad zwierząt i nikogo nie oszukiwał. Przez pewien czas dobrze mu się powodziło, a z zarobków wspierał ubogich, zwłaszcza Romów. Raz oskarżono go o kradzież, bo nieświadomie kupił kradzione muły; spędził dwa miesiące w więzieniu, zanim sąd uznał jego niewinność. Hojność sprawiła, że pod koniec życia sam był ubogi.

Cieszył się wielkim autorytetem wśród Romów i ich sąsiadów: godził zwaśnione rodziny i łagodził spory między Romami a pozostałymi mieszkańcami. Codziennie uczestniczył we Mszy świętej, przyjmował Komunię i odmawiał różaniec. Należał do Czwartków Eucharystycznych, Adoracji Nocnej i konferencji św. Wincentego a Paulo, a w 1926 roku wstąpił do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Zbierał dzieci, romskie i nieromskie, uczył je modlitw i opowiadał im historie biblijne.

Po wybuchu wojny domowej w Barbastro rozpoczęło się prześladowanie Kościoła. W lipcu 1936 roku Zefiryn stanął w obronie młodego księdza, którego milicjanci wlekli ulicami do więzienia. Aresztowano go, a w kieszeni znaleziono różaniec. Obiecano mu wolność, jeśli przestanie się modlić i odda różaniec, lecz odmówił. Według listu apostolskiego rozstrzelano go pod murem cmentarza w Barbastro 2 sierpnia 1936 roku; niektórzy świadkowie wskazywali dzień późniejszy. Zginął z różańcem w dłoni, wołając „¡Viva Cristo Rey!” („Niech żyje Chrystus Król!”). Jego ciało wrzucono do wspólnego grobu i nigdy go nie odnaleziono.

Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1993 roku w diecezji Barbastro. Jan Paweł II beatyfikował go w Rzymie 4 maja 1997 roku, razem z biskupem Barbastro Florentynem Asensio Barroso. Papież powiedział wtedy, że jego życie pokazuje, iż Chrystus jest obecny w różnych ludach i rasach, a wszyscy są powołani do świętości. Zefiryn jest pierwszym Romem wyniesionym na ołtarze.