Bł. Władysław Bukowiński

Błogosławiony Władysław Bukowiński był polskim kapłanem, więźniem sowieckich obozów pracy, który z wyboru został w Kazachstanie, by w ukryciu służyć tamtejszym katolikom. Papież Franciszek nazwał go w liście beatyfikacyjnym apostołem Kazachstanu. Jego wspomnienie przypada 20 czerwca.

Urodził się 22 grudnia 1904 roku w Berdyczowie, dziś na Ukrainie, w polskiej rodzinie katolickiej o szlacheckich korzeniach. Studiował prawo i nauki polityczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1926 roku wstąpił do seminarium w Krakowie. W 1931 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Adama Stefana Sapiehy. Uczył religii w gimnazjum w Rabce i był wikariuszem w Suchej.

W sierpniu 1936 roku przeniósł się do Łucka na Wołyniu, skąd pochodziła jego rodzina. Pod okupacją sowiecką biskup łucki mianował go proboszczem katedry. W sierpniu 1940 roku został aresztowany. Gdy w 1941 roku sowieccy strażnicy rozstrzeliwali więźniów, uniknął śmierci, a po wkroczeniu Niemców wyszedł na wolność. Pod okupacją niemiecką ratował żydowskie dzieci i pomagał uciekinierom oraz jeńcom wojennym.

W styczniu 1945 roku, po powrocie wojsk sowieckich, znów go aresztowano i uwięziono w Kijowie razem z biskupem łuckim Adolfem Szelążkiem. Oskarżony o szpiegostwo na rzecz Watykanu i nielegalną działalność religijną, został bez sądu skazany na dziesięć lat robót przymusowych. Pracował między innymi w kopalni miedzi w obozie w Dżezkazganie. Także tam codziennie przed świtem, gdy inni jeszcze spali, odprawiał Mszę świętą, klęcząc przy pryczy, która służyła mu za ołtarz. We wspomnieniach napisał, że Opatrzność działa czasem nawet przez ateistów, którzy posłali go tam, gdzie potrzebny był kapłan.

Zwolniony w 1954 roku, zamieszkał w Karagandzie. Pracował jako stróż na budowie, a w ukryciu, choć prawo tego zakazywało, chrzcił w domach wiernych, przygotowywał do spowiedzi i Komunii i błogosławił małżeństwa. Posługiwał Polakom, Niemcom i katolikom obrządku bizantyjskiego. W 1955 roku odmówił powrotu do Polski i przyjął obywatelstwo radzieckie, by na stałe zostać w Kazachstanie. 3 grudnia 1958 roku aresztowano go ponownie i skazano na trzy lata obozu. W więzieniach i obozach spędził łącznie 13 lat, 5 miesięcy i 10 dni.

Później odbył osiem podróży misyjnych w odległe rejony Kazachstanu i niejednokrotnie docierał do Tadżykistanu. Wyczerpany latami więzienia, chory na cukrzycę, przyjął z rąk swojego biskupa sakrament namaszczenia chorych. Zmarł w Karagandzie 3 grudnia 1974 roku i tam został pochowany.

Beatyfikacja odbyła się 11 września 2016 roku w Karagandzie, a list apostolski odczytał kardynał Angelo Amato. Tego dnia na modlitwie Anioł Pański Franciszek mówił, jak wiele ten człowiek wycierpiał, i przypomniał jego miłość do najsłabszych. List wyznaczył wspomnienie błogosławionego na 20 czerwca.