Bł. Rozalia Rendu

Błogosławiona Rozalia Rendu była francuską szarytką, siostrą ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Ponad pięćdziesiąt lat służyła ubogim w Mouffetard, najbiedniejszej wówczas dzielnicy Paryża. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 7 lutego, w dniu śmierci.

Urodziła się 9 września 1786 roku w Confort, w okolicach Gex w górach Jury, jako najstarsza z czterech córek górskich gospodarzy. Na chrzcie otrzymała imiona Jeanne Marie. Podczas rewolucji francuskiej dom rodziny Rendu był schronieniem dla księży, którzy odmówili przysięgi na konstytucję cywilną kleru, a Pierwszą Komunię dziewczynka przyjęła nocą, w piwnicy, przy świetle świecy. W 1796 roku straciła ojca.

W Gex, gdzie uczyła się u urszulanek, poznała szpital prowadzony przez siostry miłosierdzia i zapragnęła do nich dołączyć. 25 maja 1802 roku, nie mając jeszcze szesnastu lat, przybyła do domu macierzystego zgromadzenia w Paryżu. Gdy podupadła na zdrowiu, posłano ją do domu sióstr w dzielnicy Mouffetard. Otrzymała imię Rozalia. Odwiedzała chorych i ubogich, uczyła dziewczęta katechizmu i czytania. W 1807 roku po raz pierwszy złożyła śluby, a w 1815 roku została przełożoną wspólnoty.

Z czasem siostra Rozalia otworzyła w dzielnicy przychodnię, aptekę, szkołę, sierociniec, żłobek i dom dla ubogich starców. Uczyła siostry przyjmować biednych z szacunkiem, bo za ich łachmanami ukrywa się Chrystus. Mawiała, że siostra miłosierdzia ma być jak przydrożny kamień, na którym każdy zmęczony może złożyć swój ciężar. Siłę czerpała z modlitwy i, jak wspomniał Jan Paweł II, nie rozstawała się z różańcem.

Do jej rozmównicy przychodzili biskupi, politycy i studenci. Od 1833 roku radziła pierwszym członkom Konferencji św. Wincentego a Paulo. To ona, jak przypomniał Jan Paweł II, zaprowadziła młodego Fryderyka Ozanama i jego towarzyszy do ubogich z Mouffetard. Podczas epidemii cholery, zwłaszcza w 1832 roku, pielęgnowała chorych z narażeniem życia. W czasie walk ulicznych 1830 i 1848 roku wchodziła na barykady, by ratować rannych z obu stron. W 1852 roku Napoleon III odznaczył ją krzyżem Legii Honorowej, który przyjęła dopiero na polecenie przełożonego.

W ostatnich dwóch latach życia stopniowo traciła wzrok. Zmarła w Paryżu 7 lutego 1856 roku po krótkiej chorobie. Po pogrzebie w kościele św. Medarda wielki tłum odprowadził trumnę na cmentarz Montparnasse. Na prostym grobie wyryto słowa: „Dobrej matce Rozalii wdzięczni przyjaciele, bogaci i ubodzy”.

Proces beatyfikacyjny rozpoczęto w Paryżu w 1953 roku. Jan Paweł II beatyfikował siostrę Rozalię 9 listopada 2003 roku na placu św. Piotra w Rzymie. Powiedział wtedy, że w czasach konfliktów społecznych z radością stała się służebnicą najuboższych, aby każdemu przywrócić godność, a jej sekretem było widzieć w każdym człowieku oblicze Chrystusa.