Bł. Rajmund Lull

Błogosławiony Rajmund Lull był świeckim z Majorki, mężem i ojcem, który po nawróceniu poświęcił życie głoszeniu Ewangelii muzułmanom. Był filozofem, poetą i autorem ponad dwustu dzieł. Martyrologium Rzymskie nazywa go członkiem Trzeciego Zakonu św. Franciszka i męczennikiem, człowiekiem wielkiej wiedzy, który dla szerzenia Ewangelii podjął braterski dialog z Saracenami. Kościół wspomina go 29 czerwca.

Urodził się w Palmie na Majorce w 1232 lub 1233 roku, kilka lat po zdobyciu wyspy przez króla Aragonii Jakuba I, w rodzinie pochodzącej z Barcelony. W młodości służył na dworze, między innymi przyszłemu królowi Majorki Jakubowi II, i pisał wiersze miłosne. W 1257 roku poślubił Blankę Picany, z którą miał dwoje dzieci, Dominika i Magdalenę.

Około trzydziestego roku życia, jak sam opowiadał, pięć razy ujrzał Chrystusa ukrzyżowanego. Postanowił wtedy nawracać niewiernych, pisać księgi przeciw ich błędom i zabiegać o szkoły, w których misjonarze uczyliby się potrzebnych języków. Sprzedał część majątku, zostawiając środki na utrzymanie rodziny, i pożegnał się z bliskimi. Arabskiego nauczył go muzułmański niewolnik. Według przekazu na górze Randa na Majorce opracował swoją metodę, nazwaną Sztuką (Ars). W 1276 roku za jego sprawą król Jakub II założył w Miramar kolegium, w którym trzynastu franciszkanów uczyło się języków Wschodu, a papież Jan XXI zatwierdził tę fundację.

Wykładał w Paryżu, a u papieży Celestyna V i Bonifacego VIII zabiegał o wsparcie misji i studiów nad Wschodem. Około 1293 roku dyskutował z uczonymi muzułmańskimi w Tunisie, lecz został uwięziony i wydalony. W 1307 roku w Bidżai (Béjaïa) w dzisiejszej Algierii znów trafił do więzienia. Soborowi w Vienne, obradującemu od 1311 roku, przedstawił swoje postulaty. Papież Pius XI pisał, że według przekazu to z jego inspiracji sobór ustanowił szkoły języków hebrajskiego, greckiego, arabskiego i chaldejskiego przy Kurii Rzymskiej i na uniwersytetach w Paryżu, Oksfordzie, Bolonii i Salamance. Tworzył po katalońsku, po łacinie i po arabsku, a potomni nazwali go Doktorem Oświeconym.

W 1311 roku w Paryżu powstał oparty na jego własnej relacji życiorys, zwany Vita coaetanea, który jest głównym źródłem wiedzy o nim. Ostatnią podróż odbył do Tunisu, gdzie przebywał jeszcze pod koniec 1314 roku. Zmarł w 1315 lub 1316 roku; miejsce i okoliczności jego śmierci nie są pewne. Martyrologium Rzymskie wspomina go na morzu u wybrzeży Majorki. Tradycja głosi, że w Afryce został ukamienowany przez muzułmanów, i na niej opiera się tytuł męczennika, lecz historycy uważają tę opowieść za legendę. Spoczywa w kościele św. Franciszka w Palmie.

Wkrótce po śmierci zaczęto go czcić jako błogosławionego, zwłaszcza na Majorce i w zakonie franciszkańskim. Jego kult zatwierdził w XIX wieku papież Pius IX.