Bł. Rafał Chyliński

Błogosławiony Rafał Chyliński był polskim franciszkaninem konwentualnym i kapłanem, cenionym spowiednikiem, kaznodzieją i opiekunem ubogich. W pamięci Kościoła zapisał się zwłaszcza posługą wśród chorych podczas zarazy w Krakowie. Martyrologium Rzymskie wspomina go 2 grudnia, w dniu jego śmierci.

Urodził się w styczniu 1694 roku we wsi Wysoczka w Wielkopolsce, w niezamożnej rodzinie szlacheckiej, i na chrzcie otrzymał imię Melchior. Źródła nie są zgodne co do dnia: list apostolski o beatyfikacji podaje 8 stycznia, a badacze jego życia 6 stycznia, uroczystość Trzech Króli. Uczył się w szkole parafialnej w pobliskim Buku, a potem w kolegium jezuitów w Poznaniu. W 1712 roku, podczas wojny północnej, zaciągnął się do wojska i był w nim chorążym. Nie wiadomo na pewno, po czyjej stronie służył.

Po trzech latach porzucił wojsko i w 1715 roku wstąpił w Krakowie do franciszkanów konwentualnych. 4 kwietnia otrzymał habit i imię zakonne Rafał. Śluby złożył 26 kwietnia 1716 roku, a w 1717 roku przyjął święcenia kapłańskie. Przełożeni posyłali go kolejno do wielu klasztorów, między innymi do Radziejowa, Kalisza, Gniezna, Poznania i Warki. Wszędzie głosił kazania, uczył prawd wiary i długie godziny spędzał w konfesjonale.

W 1728 roku zamieszkał w klasztorze w Łagiewnikach, które dziś są częścią Łodzi. Żył bardzo ubogo, pościł i pokutował, a każdego dnia odmawiał oficjum ku czci Matki Bożej. Ubogim, którzy przychodzili do klasztoru, rozdawał jedzenie i odzież; gdy nie miał już nic innego, oddawał im własną porcję chleba albo własny płaszcz. Współbraciom i świeckim powtarzał, jak dobry jest Bóg i jak bardzo należy Mu służyć.

W 1736 roku przeniesiono go do Krakowa, gdzie szerzyła się zaraza. Na własną prośbę podjął posługę przy zarażonych. Przez cały czas epidemii odwiedzał ich rano i wieczorem, niósł im pomoc, spowiadał i przygotowywał na śmierć, nie dbając o własne bezpieczeństwo. Gdy w 1738 roku zaraza ustała, wrócił do Łagiewnik i znów zajął się ubogimi i chorymi.

Wyczerpany pracą i chorobą, ostatnie tygodnie życia spędził przykuty do łóżka i cierpliwie znosił cierpienie. Zmarł w Łagiewnikach 2 grudnia 1741 roku, mając czterdzieści siedem lat. Pochowano go w tamtejszym kościele franciszkanów, gdzie do dziś czczone są jego relikwie. Ludzie, którym pomagał, od razu zaczęli prosić go o wstawiennictwo u Boga.

Starania o beatyfikację podjęto już w 1761 roku, lecz przerwały je rozbiory Polski. Papież Pius XII 13 maja 1949 roku potwierdził heroiczność cnót ojca Rafała. Do beatyfikacji uznano cud nagłego uzdrowienia warszawskiego szlachcica w 1764 roku. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 9 czerwca 1991 roku w Warszawie. Mówił wtedy, że ukryte życie tego zakonnika było w smutnych czasach saskich protestem i zadośćuczynieniem za to, co niszczyło Polskę.