Bł. Natalia Tułasiewicz

Błogosławiona Natalia Tułasiewicz była nauczycielką języka polskiego z Poznania i świecką apostołką. W czasie drugiej wojny światowej dobrowolnie wyjechała do Niemiec, żeby nieść wiarę i otuchę Polkom wywiezionym na roboty przymusowe. Zginęła w obozie koncentracyjnym Ravensbrück. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 31 marca.

Urodziła się 9 kwietnia 1906 roku w Rzeszowie, w wielodzietnej rodzinie urzędnika skarbowego Adama Tułasiewicza i jego żony Natalii. Od dzieciństwa chorowała na gruźlicę. Uczyła się w Kętach i w Krakowie, a w 1921 roku rodzina przeniosła się do Poznania. Tam Natalia ukończyła gimnazjum sióstr urszulanek, w którym należała do Sodalicji Mariańskiej, a potem polonistykę na Uniwersytecie Poznańskim.

Uczyła w poznańskich szkołach: najpierw w prywatnej szkole powszechnej św. Kazimierza, potem w gimnazjum urszulanek. Pisała wiersze i prowadziła dziennik. Zanotowała w nim, że jej misją jest pokazać światu, iż droga do świętości wiedzie także przez gwarne rynki i ulice, a nie tylko przez klasztory i ciche rodziny.

Jesienią 1939 roku Niemcy wysiedlili Tułasiewiczów z Poznania do Generalnego Gubernatorstwa. Rodzina trafiła do Ostrowca Świętokrzyskiego, a w lutym 1940 roku Natalia przeniosła się do Krakowa, gdzie uczyła na tajnych kompletach. W 1943 roku jako wysłanniczka polskiego podziemia zgłosiła się dobrowolnie na wyjazd do Niemiec. Chciała być z rodakami wywiezionymi na roboty i podtrzymywać w nich wiarę oraz miłość ojczyzny.

W sierpniu 1943 roku wyjechała z Warszawy do Hanoweru, do fabryki Pelikan firmy Günther Wagner. Po ciężkiej pracy fizycznej prowadziła wśród robotnic modlitwy i katechezy, uczyła je, a nawet napisała dla nich jasełka. 29 kwietnia 1944 roku, po wizycie nieostrożnego kuriera z Polski, została aresztowana. Więziono ją w Hanowerze i w Kolonii, a podczas przesłuchań bito. We wrześniu 1944 roku z wyrokiem śmierci przewieziono ją do Ravensbrück.

W obozie, wycieńczona chorobą i głodem, uczyła młode współwięźniarki i prowadziła wspólne modlitwy. Jeszcze w Wielkim Tygodniu 1945 roku resztkami sił mówiła im o męce i zmartwychwstaniu Chrystusa. W Wielki Piątek, 30 marca, podczas selekcji zabrano ją spośród towarzyszek i wieczorem wywieziono z grupą chorych. Zginęła w komorze gazowej. Dekret o męczeństwie i Martyrologium Rzymskie podają jako dzień jej śmierci 31 marca, Wielką Sobotę; według części świadectw stało się to jeszcze w Wielki Piątek.

Papież Jan Paweł II beatyfikował ją 13 czerwca 1999 roku w Warszawie w gronie 108 męczenników drugiej wojny światowej, których wspólne wspomnienie wyznaczył na 12 czerwca. Natalia jest jedną z dwóch świeckich kobiet w tej grupie. Jej dzienniki i listy z Hanoweru przetrwały wojnę i zostały wydane drukiem. W 2022 roku Stolica Apostolska ogłosiła ją patronką nauczycieli w Polsce.