Bł. Maria Teresa Ledóchowska

Błogosławiona Maria Teresa Ledóchowska była hrabianką z rodu polskiego pochodzenia, która porzuciła życie dworskie, by modlitwą, piórem i drukiem służyć misjom w Afryce i walce z niewolnictwem. Założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętego Piotra Klawera, zwanych klaweriankami. Kościół wspomina ją 6 lipca.

Urodziła się 29 kwietnia 1863 roku w Loosdorf w Dolnej Austrii. Jej ojciec, hrabia Antoni Ledóchowski, wywodził się ze starego polskiego rodu szlacheckiego, a matka, Józefina z domu Salis-Zizers, była Szwajcarką. Jej młodszą siostrą była święta Urszula Ledóchowska, a bratem Włodzimierz, późniejszy generał jezuitów. Stryjem rodzeństwa był kardynał Mieczysław Ledóchowski. W młodości Maria Teresa lubiła piękne stroje i życie towarzyskie.

Przełom przyniósł rok 1885. Maria Teresa ciężko zachorowała na ospę, a jej ojciec zaraził się i zmarł. W chorobie dojrzało w niej postanowienie, by oddać życie Bogu. Po wyzdrowieniu została damą dworu wielkiego księcia Toskanii, który mieszkał wtedy w Salzburgu. Tam spotkała siostry zbierające ofiary na misje, a wkrótce przeczytała apel kardynała Karola Lavigerie wzywający katolików do walki z niewolnictwem w Afryce. Kardynał prosił, by ci, którzy mają talent pisarski, oddali go tej sprawie. Maria Teresa odczytała w tym swoje powołanie.

Napisała dramat „Zaida” o skutkach niewolnictwa, zakładała komitety antyniewolnicze i wydawała pismo „Echo z Afryki”. W 1891 roku opuściła dwór, by całkowicie poświęcić się tej sprawie. 29 kwietnia 1894 roku, w dniu swoich urodzin, dała początek Sodalicji Świętego Piotra Klawera, której dzieło pobłogosławił papież Leon XIII. Arcybiskup Salzburga zatwierdził wspólnotę w 1897 roku, a Stolica Apostolska w 1910 roku. Siostry wspierały misjonarzy w Afryce modlitwą, ofiarami i słowem drukowanym.

Zakładała drukarnie, które wydawały książki religijne także w językach afrykańskich. Jeździła po Europie z odczytami o misjach i prowadziła ogromną korespondencję z misjonarzami; zachowało się ponad osiem tysięcy jej listów. Misjonarze nazywali ją Matką Afryki. Pragnęła być wśród Afrykanów i służyć im osobiście, lecz zrozumiała, że Bóg powołał ją i jej siostry do pokornej, ukrytej pomocy dla misji.

Ostatnie lata życia spędziła w Rzymie, gdzie mieścił się dom generalny zgromadzenia. Zmarła tam 6 lipca 1922 roku, w wieku 59 lat. Afrykańscy katolicy opłakiwali ją jak matkę.

Sprawę jej beatyfikacji wprowadzono w Rzymie w 1945 roku. Papież Paweł VI ogłosił ją błogosławioną 19 października 1975 roku na placu Świętego Piotra, w Światowy Dzień Misyjny Roku Świętego, razem z Eugeniuszem de Mazenodem, Arnoldem Janssenem i Józefem Freinademetzem. W styczniu 1976 roku, na prośbę polskich biskupów, potwierdził ją jako patronkę dzieł misyjnych Kościoła w Polsce.