Bł. Maria Karłowska

Błogosławiona Maria Karłowska była zakonnicą, założycielką Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej. Życie poświęciła kobietom i dziewczętom, które prostytucja zepchnęła na margines społeczeństwa, i pomagała im odzyskać godność. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 24 marca, w dniu śmierci; w Polsce jej wspomnienie obchodzi się 6 czerwca.

Urodziła się 4 września 1865 roku w Słupówce, dziś Karłowo, niedaleko Kcyni. Była jedenastym, najmłodszym dzieckiem Mateusza Karłowskiego i Eugenii z Dembińskich. Dorastała w Poznaniu, dokąd przeniosła się rodzina. W 1882 roku złożyła ślub czystości. W tym samym roku straciła oboje rodziców.

Po kursie kroju i szycia w Berlinie pracowała w poznańskiej pracowni, którą prowadziła jej starsza siostra. Wolny czas oddawała chorym i ubogim. W listopadzie 1892 roku spotkała przypadkiem prostytutkę, która opowiedziała jej o swoim położeniu. Maria odczytała to spotkanie jako wezwanie od Boga. Odtąd wieczorami, po pracy, szukała takich kobiet i zachęcała je do zmiany życia. Ściągnęło to na nią krytykę, także ze strony krewnych.

W 1894 roku otworzyła w Poznaniu dla swoich podopiecznych Zakład Dobrego Pasterza. Rok później przeniosła go do domu we wsi Winiary pod Poznaniem, który kupiła na ten cel hrabianka Aniela Potulicka. Z gronem pomocnic dała początek Zgromadzeniu Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej. W 1896 roku przyjęła habit, a 20 czerwca 1902 roku wraz z siedmioma siostrami złożyła śluby i zobowiązała się na zawsze do pracy dla kobiet zagubionych moralnie. Do śmierci była przełożoną generalną.

W jej domach podopieczne znajdowały opiekę, katechezę i naukę pracy w warsztatach i gospodarstwach rolnych, aby mogły uczciwie zarabiać na życie. Matka Maria traktowała je jak córki i cierpliwie zachęcała do wytrwania. Od 1920 roku siostry pielęgnowały też kobiety chore wenerycznie w szpitalu w Toruniu, a później w Łodzi. Powstały kolejne domy, między innymi pod Lublinem, w Pniewitem i w Jabłonowie Pomorskim. W 1928 roku założycielka otrzymała za pracę społeczną Złoty Krzyż Zasługi.

Siłę czerpała z modlitwy, Eucharystii i czci Serca Jezusa. Siostrom wyznaczała cel: „Mamy oznajmiać Serce Jezusa, to jest tak z Niego żyć i w Nim, i dla Niego, abyśmy się stawały do Niego podobne i aby w życiu naszym On był widoczniejszy aniżeli my same”. Zmarła 24 marca 1935 roku w Pniewitem koło Chełmna. Spoczywa w Jabłonowie Pomorskim, w domu generalnym zgromadzenia, gdzie dziś znajduje się jej sanktuarium.

W 1995 roku Jan Paweł II potwierdził heroiczność jej cnót, a 6 czerwca 1997 roku, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, ogłosił ją błogosławioną w Zakopanem, razem z Bernardyną Jabłońską. Powiedział wtedy, że Maria Karłowska wielu duszom przywróciła światło Chrystusa i pomogła odzyskać utraconą godność.