Bł. Maria Angela Truszkowska

Błogosławiona Maria Angela Truszkowska, w świecie Zofia Kamila, założyła w Warszawie Zgromadzenie Sióstr św. Feliksa z Kantalicjo, zwanych felicjankami, aby pomagać opuszczonym dzieciom, ubogim i wykluczonym. Ostatnie trzydzieści lat życia spędziła w ukryciu, chora i niemal głucha. Kościół wspomina ją 10 października.

Urodziła się 16 maja 1825 roku w Kaliszu jako najstarsze dziecko zamożnej rodziny; ojciec był prawnikiem. Jako szesnastolatka, mieszkając już z rodziną w Warszawie, zachorowała na gruźlicę i na rok wyjechała na kurację do Szwajcarii, gdzie, jak mówiła później, nauczyła się modlić. Myślała o wstąpieniu do wizytek, ale za radą spowiednika została przy chorym ojcu. Podczas wspólnej podróży, w katedrze w Kolonii, zrozumiała, że Bóg chce ją mieć tylko dla siebie, choć jeszcze nie wiedziała jak.

W 1854 roku wstąpiła do warszawskiego stowarzyszenia dobroczynnego św. Wincentego a Paulo. W tym samym roku w dwóch wynajętych pokojach przyjęła kilkoro bezdomnych sierot i opuszczone starsze kobiety. Przyjęta do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, otrzymała imię Angela. Jej kierownikiem duchowym aż do jej śmierci był kapucyn bł. Honorat Koźmiński. 21 listopada 1855 roku wraz z kuzynką Klotyldą Ciechanowską oddała się Bogu pod opieką Maryi przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Ten dzień uważa się za początek zgromadzenia.

Z dziećmi często modliła się w warszawskim kościele kapucynów przy ołtarzu św. Feliksa z Kantalicjo, przedstawionego z Dzieciątkiem Jezus w ramionach. Od jego imienia ludzie zaczęli nazywać siostry felicjankami. 10 kwietnia 1857 roku wraz z dziewięcioma towarzyszkami przyjęła habit, a wkrótce stanęła na czele wspólnoty, która w ciągu kilku lat otworzyła ponad trzydzieści domów. Po powstaniu styczniowym władze rosyjskie, podejrzewając siostry o wspieranie powstańców, w grudniu 1864 roku rozwiązały zgromadzenie.

Zgromadzenie odrodziło się w Krakowie, w zaborze austriackim, dokąd Matka Angela przybyła w 1866 roku. W 1868 roku wybrano ją przełożoną generalną i złożyła śluby wieczyste, ale już rok później z powodu choroby i postępującej głuchoty zrezygnowała z urzędu. Odtąd żyła w ukryciu: modliła się, uprawiała kwiaty w klasztornym ogrodzie i szyła szaty liturgiczne. Chorowała na raka. W 1874 roku pierwsze felicjanki wyjechały do Stanów Zjednoczonych, by służyć polskim emigrantom.

Zmarła w Krakowie 10 października 1899 roku, niedługo po zatwierdzeniu konstytucji zgromadzenia przez Stolicę Apostolską. Jej relikwie spoczywają w kościele domu macierzystego felicjanek. Jan Paweł II beatyfikował ją w Rzymie 18 kwietnia 1993 roku, tego samego dnia co Faustynę Kowalską. W homilii przypomniał słowa, w których streściła program swojego życia: kochać znaczy dawać, dawać wszystko, czego żąda miłość, od razu, bez żalu i z radością.