Bł. Marcelina Darowska

Błogosławiona Marcelina Darowska była żoną i matką, a po wczesnym wdowieństwie zakonnicą, współzałożycielką Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zwanych niepokalankami, i twórczynią ich szkół dla dziewcząt. Kościół wspomina ją 5 stycznia.

Urodziła się w styczniu 1827 roku w Szulakach na Ukrainie, wówczas pod panowaniem rosyjskim, w zamożnej polskiej rodzinie ziemiańskiej Jana i Maksymilii Kotowiczów. Choć dom rodzinny nie był szczególnie religijny, od dziecka myślała o życiu zakonnym. Uczyła się na pensji w Odessie, potem pomagała ojcu w zarządzaniu majątkiem, uczyła wiejskie dzieci katechizmu i odwiedzała chorych.

Posłuszna woli ojca i radzie spowiednika, 2 października 1849 roku wyszła za mąż za Karola Darowskiego, ziemianina z Podola. Urodziła syna Józefa i córkę Karolinę. W 1852 roku mąż zmarł na tyfus, a rok później zmarł także mały Józef. Młoda wdowa zrozumiała wtedy, że Bóg wzywa ją do życia oddanego wyłącznie Jemu.

Dla ratowania zdrowia wyjechała za granicę. W Rzymie poznała Józefę Karską, która pod kierunkiem zmartwychwstańca, ojca Hieronima Kajsiewicza, zamierzała założyć zgromadzenie wychowujące dziewczęta. Marcelina przyłączyła się do tego dzieła i 12 maja 1854 roku złożyła prywatne śluby czystości i posłuszeństwa. Wróciła jednak na Podole, by wychować córkę, i pomagała tam chłopom. Zgromadzenie powstało w Rzymie w 1857 roku. Józefa Karska zmarła w 1860 roku, a 3 stycznia 1861 roku Marcelina złożyła śluby zakonne i została przełożoną małej wspólnoty.

W 1863 roku przeniosła zgromadzenie z Rzymu do Jazłowca w Galicji, dziś na Ukrainie. Otworzyła tam zakład naukowo-wychowawczy dla dziewcząt, a dla dziewcząt z okolicznych wsi bezpłatną szkołę. Była przekonana, że Polska odrodzi się przez chrześcijańskie wychowanie młodego pokolenia, zwłaszcza kobiet, i chciała kształcić uczennice na prawdziwie chrześcijańskie żony, matki i obywatelki kraju. Matka Marcelina kierowała zgromadzeniem przez pięćdziesiąt lat i założyła sześć większych domów: po Jazłowcu w Jarosławiu, Niżniowie, Nowym Sączu, Słonimie i Szymanowie pod Warszawą.

Żyła głęboką modlitwą i zostawiła siostrom pisma ascetyczne, rozważania i konferencje. Znała także niedostatek, przeszkody ze strony władz i lata wewnętrznych ciemności. W 1910 roku ofiarowała Bogu swoje życie jako wynagrodzenie za świętokradztwo popełnione na Jasnej Górze. Wkrótce potem zachorowała. Zmarła rankiem 5 stycznia 1911 roku w Jazłowcu i tam została pochowana.

Jan Paweł II potwierdził w 1994 roku heroiczność jej cnót, a 6 października 1996 roku beatyfikował ją w Rzymie. Powiedział wtedy, że tylko rodzina oparta na Bogu może być, jak uczyła nowa błogosławiona, fundamentem nowego społeczeństwa. Niepokalanki do dziś prowadzą szkoły w Polsce, pracują także na Białorusi i Ukrainie.