Bł. Małgorzata Łucja Szewczyk

Błogosławiona Małgorzata Łucja Szewczyk była polską zakonnicą, założycielką Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej, czyli sióstr serafitek. Służyła ubogim, chorym i starym, najpierw jako tercjarka franciszkańska, a potem wraz ze swoimi siostrami. Jej wspomnienie przypada 5 czerwca.

Urodziła się w 1828 roku w Szepetówce na Wołyniu, na ziemiach należących wtedy do Rosji. W dzieciństwie straciła rodziców i wychowała ją siostra. Od młodości czuła powołanie zakonne, lecz carskie władze kasowały wówczas klasztory. W 1848 roku wstąpiła więc do Trzeciego Zakonu św. Franciszka i złożyła prywatne śluby, a w ukryciu pomagała ubogim.

Od 1870 do 1873 roku przebywała w Ziemi Świętej, gdzie w jerozolimskim szpitalu św. Józefa posługiwała ubogim i chorym pielgrzymom. Tam postanowiła oddać całe życie Bogu i najuboższym. Potem pomagała potrzebującym w Warszawie. W 1877 roku w Zakroczymiu poznała kapucyna, bł. Honorata Koźmińskiego, który został jej kierownikiem duchowym. Na jego ręce złożyła profesję zakonną ze ślubem miłosierdzia i przyjęła imię Maria Małgorzata.

Od 1880 roku w wynajętym mieszkaniu w Zakroczymiu przyjmowała ubogie i chore staruszki, uważając, by nie ściągnąć podejrzeń rosyjskich władz. Wkrótce dołączyły do niej pierwsze towarzyszki. 8 kwietnia 1881 roku, z pomocą bł. Honorata, dała w ukryciu początek zgromadzeniu nazwanemu Siostrzyczkami Ubogich i została jego przełożoną. Jego hasłem stały się słowa „Wszystko dla Jezusa przez Bolejące Serce Maryi”.

Po dziesięciu latach przeniosła się do Galicji, gdzie pod rządami austriackimi panowała większa swoboda religijna. W 1891 roku założyła dom w Hałcnowie, gdzie 14 sierpnia siostry otrzymały habity z rąk kardynała Albina Dunajewskiego, a zgromadzenie przyjęło nazwę Córek Matki Bożej Bolesnej. W Oświęcimiu zbudowała klasztor z kościołem Matki Bożej Bolesnej, który stał się domem macierzystym. Siostry prowadziły sierocińce i szkoły ludowe oraz pielęgnowały starych i chorych. W zaborze rosyjskim, wobec prześladowań, domy w Warszawie i Zakroczymiu zamknięto.

Siłę czerpała z Eucharystii, z rozważania męki Chrystusa i z czci dla Matki Bożej Bolesnej. W 1901 roku pierwsza kapituła generalna, mimo jej podeszłego wieku, ponownie wybrała ją przełożoną generalną. W 1904 roku, za radą bł. Honorata, ze względu na stan zdrowia złożyła urząd. Ostatni rok życia spędziła w Nieszawie, stopniowo tracąc wzrok, i zmarła tam 5 czerwca 1905 roku. Jej relikwie spoczywają w klasztornym kościele w Oświęcimiu.

Benedykt XVI uznał heroiczność jej cnót w 2011 roku, a w 2012 roku cud za jej wstawiennictwem: uzdrowienie ciężko chorej na płuca serafitki w 1975 roku. Beatyfikacja, razem z Zofią Czeską, odbyła się 9 czerwca 2013 roku w krakowskich Łagiewnikach; w imieniu papieża Franciszka przewodniczył jej kardynał Angelo Amato.