Bł. Małgorzata Lotaryńska

Błogosławiona Małgorzata Lotaryńska była księżną Alençon, żoną i matką. Wcześnie owdowiała, wychowała troje dzieci i przez lata rządziła księstwem, a pod koniec życia została klaryską w klasztorze, który sama ufundowała w Argentan. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 2 listopada.

Urodziła się w 1463 roku w Lotaryngii, prawdopodobnie na zamku Vaudémont. Jej ojcem był Fryderyk Lotaryński, hrabia Vaudémont, a matką Jolanta, córka René Andegaweńskiego, zwanego dobrym królem René. Ojca straciła jako dziecko. Wychowywała się na dworze dziadka w Aix-en-Provence, a po jego śmierci w 1480 roku wróciła do Lotaryngii. Od dzieciństwa chętnie czytała żywoty świętych, a za wzór obrała sobie świętą Elżbietę Węgierską, z którą była spokrewniona.

W 1488 roku została wydana za René, księcia Alençon z rodu Walezjuszów. Urodziła troje dzieci: Karola, Franciszkę i Annę. Po nieco ponad czterech latach małżeństwa, w 1492 roku, owdowiała. Wzięła wtedy na siebie wychowanie dzieci i rządy w księstwie w imieniu małoletniego syna. Uporządkowała zadłużone finanse księstwa i usprawniła jego sądy. Źródła różnie liczą lata jej rządów, od piętnastu do ponad dwudziestu.

Dekret Stolicy Apostolskiej z 1921 roku podaje, że trzecią część swoich dóbr przeznaczała dla ubogich, których nazywała swoimi panami, a kolejną na sprawy Boże: wznosiła i uposażała klasztory, szpitale, kaplice i kościoły. Chorych pielęgnowała własnymi rękami, klęcząc przy nich. W 1498 roku ufundowała klasztor klarysek w Alençon, a do szpitala w Mortagne sprowadziła franciszkańskie tercjarki. Synowi Karolowi zostawiła na piśmie radę, by kochał Boga ponad wszystko i pamiętał, że chwała książąt nie polega na rozkazywaniu ludom, lecz na pełnieniu woli Bożej.

Zadbała o przyszłość dzieci. Karol poślubił Małgorzatę z Angoulême, siostrę późniejszego króla Franciszka I. Franciszka w drugim małżeństwie wyszła za Karola Burbona, księcia Vendôme, a ich wnukiem był król Francji Henryk IV. Anna została żoną Wilhelma Paleologa, markiza Montferratu. Wolna od obowiązków władczyni, Małgorzata wstąpiła najpierw do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Zamieszkała w Mortagne, gdzie sama opiekowała się chorymi i ubogimi.

W Argentan ufundowała i uposażyła klasztor klarysek, do którego sama wstąpiła. Po nowicjacie, 11 października 1520 roku, złożyła w nim uroczyste śluby zakonne. Rok później ciężko zachorowała. Przed śmiercią ze łzami prosiła siostry o przebaczenie, przyjęła sakramenty i zmarła, całując krzyż, w nocy 2 listopada 1521 roku. Pochowano ją w kościele klasztoru, który zbudowała.

W Normandii czczono ją od chwili śmierci. Proces w diecezji Sées zakończył się w 1909 roku, a 20 marca 1921 roku papież Benedykt XV zatwierdził kult oddawany jej od niepamiętnych czasów, co jest równoznaczne z beatyfikacją.