Bł. Kolumba Gabriel

Błogosławiona Kolumba Gabriel była polską benedyktynką, ksienią klasztoru we Lwowie, a później założycielką Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek od Miłości w Rzymie. Martyrologium Rzymskie mówi o niej, że niesłusznie oczerniona, przybyła do Rzymu, gdzie żyła uboga i radosna. Jej wspomnienie przypada 24 września.

Urodziła się 3 maja 1858 roku w Stanisławowie, dziś Iwano-Frankiwsku na Ukrainie, w zamożnej rodzinie szlacheckiej Rudolfa Gabriela i Agnieszki z domu Rawskiej. Na chrzcie, udzielonym w dniu narodzin, otrzymała imiona Joanna Matylda, a w domu nazywano ją Janiną. W 1866 roku rodzina przeniosła się do Lwowa, gdzie uczyła się w szkole benedyktynek.

W 1874 roku, mając szesnaście lat, przyjęła habit u benedyktynek lwowskich i imię Kolumba, co w tamtych czasach było rzadkością. Zdobyła dyplomy nauczycielskie i uczyła w szkole klasztornej. Śluby wieczyste złożyła w 1882 roku. Jan Paweł II mówił, że już jako młoda dziewczyna powiedziała Chrystusowi pełne i szczere „tak”, postanawiając za świętym Benedyktem niczego nie przedkładać nad Jego miłość.

Od 1889 roku powierzano jej kolejne urzędy: była przeoryszą, ekonomką i mistrzynią nowicjuszek, a w 1897 roku została ksienią. Troszczyła się o duchowy i materialny rozwój klasztoru oraz o ubogich, którzy coraz liczniej pukali do furty, prosząc o pomoc i jedzenie. Spotkały ją jednak oskarżenia, które dokumenty Stolicy Apostolskiej nazywają fałszywymi i oszczerczymi, i w 1900 roku musiała opuścić klasztor i wyjechać do Rzymu.

W Rzymie przyjęły ją najpierw nazaretanki bł. Franciszki Siedliskiej, potem mieszkała pewien czas u benedyktynek w Subiaco. Nie zamknęła się w swoim bólu. W dzielnicach Prati i Testaccio uczyła katechizmu, odwiedzała chorych i umierających oraz opiekowała się dziećmi, których rodzice cały dzień pracowali. Dla ubogich dziewcząt, które przyjeżdżały do Rzymu za pracą, otworzyła Dom Rodzinny, wspierany przez komitet rzymskich pań pod przewodnictwem księżnej Barberini.

W 1908 roku założyła Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek od Miłości. Jan Paweł II widział w nim szczególny dar: czynne apostolstwo miłości zaszczepione na kontemplacyjnym pniu reguły benedyktyńskiej. Według listu beatyfikacyjnego była dla dziewcząt misjonarką, matką i służebnicą, dzieliła z nimi życie i radośnie znosiła wielkie ubóstwo. Pomagała jej współzałożycielka Placyda Oldoini, która objęła po niej kierowanie zgromadzeniem.

Zmarła 24 września 1926 roku w Centocelle, wówczas bardzo ubogiej dzielnicy Rzymu. Siostrom zostawiła testament, by pełniły swoje zadanie z zapałem i miłością i czyniły dobro wszystkim. Jej rodak Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną 16 maja 1993 roku w Bazylice Świętego Piotra. Za cud uznano niewytłumaczalne ocalenie mężczyzny z Padwy, którego serce podczas operacji w 1982 roku stanęło na co najmniej dwadzieścia minut.