Bł. Karol Leisner

Błogosławiony Karol Leisner był niemieckim kapłanem diecezji Münster i męczennikiem. Jako diakon został uwięziony za publiczne wyznawanie wiary i gorliwą służbę duszom, a w obozie Dachau przyjął potajemnie święcenia kapłańskie. Kościół wspomina go 12 sierpnia, w dniu jego śmierci.

Urodził się 28 lutego 1915 roku w Rees nad Renem, w rodzinie urzędnika sądowego Wilhelma Leisnera i Amalii z domu Falkenstein. W 1921 roku rodzina przeniosła się do Kleve, gdzie chodził do szkoły i gimnazjum. Od dwunastego roku życia należał do katolickiego ruchu młodzieżowego i szybko został w nim lubianym przywódcą.

Po maturze w 1934 roku postanowił zostać kapłanem i wstąpił do Collegium Borromaeum w Münsterze. Na początku studiów napisał: „Chryste, Ty mnie powołałeś. Mówię pokornie i stanowczo: Oto jestem, poślij mnie”. W tym samym roku biskup Klemens August von Galen mianował go diecezjalnym przywódcą młodzieży katolickiej. Karol nie szedł na ustępstwa wobec ideologii narodowego socjalizmu, dlatego śledziło go gestapo. Pod wpływem ojca Józefa Kentenicha i ruchu szensztackiego rozwinął głęboką pobożność maryjną.

Półroczna przymusowa praca na bagnach w Służbie Pracy Rzeszy w 1937 roku nadwerężyła jego zdrowie. W 1939 roku przyjął święcenia diakonatu, lecz wkrótce wykryto u niego zaawansowaną gruźlicę płuc i skierowano go do sanatorium w St. Blasien. 9 listopada 1939 roku, gdy dotarła tam wiadomość, że Hitler przeżył zamach, Karol skwitował ją słowem „szkoda”. Jeszcze tego dnia aresztowało go gestapo. Przez więzienia we Fryburgu i Mannheim trafił w 1940 roku do obozu Sachsenhausen, a 14 grudnia tego roku do Dachau.

W marcu 1942 roku choroba odnowiła się i Karol trafił do obozowego szpitala. W Dachau więziony był także francuski biskup Clermont, Gabriel Piguet. Za zgodą biskupa Münsteru oraz arcybiskupa Monachium i Fryzyngi udzielił on Karolowi potajemnie święceń kapłańskich 17 grudnia 1944 roku. 26 grudnia, w święto św. Szczepana, ciężko chory kapłan odprawił swoją pierwszą i jedyną Mszę świętą.

Po wyzwoleniu obozu przez Amerykanów Karol opuścił Dachau 4 maja 1945 roku i trafił do sanatorium w Planegg pod Monachium, ale był już zbyt wyniszczony, by wyzdrowieć. Śmierć przyjmował spokojnie i przebaczał prześladowcom. W jednym z ostatnich zapisków w dzienniku modlił się: „Błogosław, Najwyższy, także moim nieprzyjaciołom”. Zmarł we wczesnych godzinach 12 sierpnia 1945 roku. Spoczywa w krypcie katedry w Xanten.

12 stycznia 1996 roku ogłoszono dekret o męczeństwie Karola, a 23 czerwca 1996 roku Jan Paweł II beatyfikował go na Stadionie Olimpijskim w Berlinie, razem z ks. Bernhardem Lichtenbergiem. W homilii papież nazwał obu świadkami nie śmierci, lecz życia, i przywołał pełne nadziei słowa Karola: „Mater habebit curam”, czyli „Niebieska Matka się zatroszczy”.