Bł. Karol Dobry

Błogosławiony Karol Dobry, syn króla Danii świętego Kanuta, był hrabią Flandrii. Martyrologium Rzymskie nazywa go stróżem sprawiedliwości i obrońcą ubogich. Zamordowano go podczas modlitwy w kościele św. Donacjana w Brugii. Kościół wspomina go jako męczennika 2 marca.

Urodził się w Danii w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych XI wieku; dokładna data nie jest znana. Jego matką była Adela, córka hrabiego Flandrii Roberta I Fryzyjskiego. W 1086 roku króla Kanuta zabito w kościele św. Albana w Odense, a królowa uciekła z małym synem do Flandrii, na dwór swojego ojca. Gdy po kilku latach wyszła ponownie za mąż i wyjechała do Italii, Karol pozostał we Flandrii.

Jako młody rycerz udał się do Jerozolimy, aby nawiedzić Grób Pański, i przez pewien czas walczył w Ziemi Świętej. Po powrocie doradzał kuzynowi, hrabiemu Baldwinowi VII, który nie miał dzieci i wyznaczył go na następcę. Około 1118 roku Karol poślubił Małgorzatę z Clermont; małżeństwo pozostało bezdzietne. W 1119 roku objął rządy we Flandrii, choć najpierw musiał pokonać przeciwników.

Jako hrabia zabiegał przede wszystkim o pokój. Przywracał poszanowanie prawa, zakazał noszenia broni w grodach i na targach, bronił Kościoła i ubogich. Kronikarz Galbert, notariusz z Brugii, zapisał, że Karolowi ofiarowano koronę Królestwa Jerozolimskiego, a po śmierci cesarza Henryka V także koronę cesarską. Hrabia odmówił, bo nie chciał opuszczać Flandrii.

Gdy w 1125 roku Flandrię nawiedził głód, Karol codziennie karmił w Brugii stu ubogich, a podobnie w innych swoich grodach. Według Waltera z Thérouanne, autora jego żywota, w Ypres rozdał jednego dnia siedem tysięcy osiemset chlebów. Zabronił warzenia piwa, aby zboże szło na chleb, i polecił obsiewać część pól grochem i bobem, które szybciej dojrzewają. Według tradycji zmusił też spekulantów, by sprzedali zgromadzone zboże po uczciwej cenie.

Największe wpływy w Brugii mieli wtedy Erembaldowie, a głową rodu był Bertulf, prepozyt kapituły św. Donacjana i kanclerz Flandrii. Hrabia dowodził, że ród ten wywodzi się z ludzi niewolnych, co groziło mu utratą urzędów, a bratanka prepozyta, Borsiarda, ukarał za grabieże spaleniem jego domu. Wtedy zawiązano spisek. O świcie 2 marca 1127 roku Karol jak co dzień rozdał jałmużnę i poszedł do kościoła św. Donacjana. Odmawiał psalmy i wyciągał rękę z monetami dla ubogich, gdy Borsiard i jego ludzie zabili go mieczami.

Zbrodnia popełniona w kościele, w Wielkim Poście, wstrząsnęła Flandrią. Zabójców oblężono w Brugii, a król Francji Ludwik VI ukarał winnych. Karola pochowano w kościele św. Donacjana, a lud od początku czcił go jako męczennika. Świątynię tę zburzono na przełomie XVIII i XIX wieku, a relikwie Karola spoczywają dziś w katedrze Świętego Zbawiciela w Brugii. Papież Leon XIII potwierdził jego kult w 1882 roku.