Bł. Jordan z Saksonii

Błogosławiony Jordan z Saksonii był dominikaninem, prezbiterem i drugim generałem Zakonu Kaznodziejskiego, bezpośrednim następcą św. Dominika. Jego kazania pociągnęły do zakonu wielu studentów i mistrzów ówczesnych uniwersytetów. Martyrologium Rzymskie wspomina go 13 lutego.

Urodził się pod koniec XII wieku w Niemczech, najpewniej w Burgbergu koło Dassel. Roku jego urodzenia nie znamy: historycy podają lata od około 1175 do 1190. Studiował w Paryżu, gdzie został magistrem sztuk wyzwolonych i bakałarzem teologii. W 1219 roku spotkał tam św. Dominika, wyspowiadał się u niego i za jego radą przyjął święcenia diakonatu.

Do zakonu pociągnęło go kaznodziejstwo bł. Reginalda z Orleanu. Habit przyjął w Środę Popielcową, 12 lutego 1220 roku, w paryskim klasztorze św. Jakuba, razem z przyjacielem, Henrykiem z Kolonii. Już po dwóch miesiącach pojechał do Bolonii na pierwszą kapitułę generalną. W 1221 roku został prowincjałem Lombardii, a w 1222 roku, niespełna rok po śmierci św. Dominika, kapituła generalna w Paryżu wybrała go na generała zakonu.

Kierował zakonem przez piętnaście lat. Odwiedzał klasztory we Włoszech, Francji, Niemczech i Anglii, przewodniczył kapitułom i zakładał nowe domy, a liczba prowincji wzrosła za jego rządów do dwunastu. Głosił kazania zwłaszcza w miastach uniwersyteckich, takich jak Paryż, Bolonia, Padwa i Oksford. Tradycja zakonna mówi, że habit przyjęło z jego rąk ponad tysiąc braci. Był wśród nich św. Albert Wielki, który słuchał jego kazań w Padwie.

Opracował konstytucje zakonu i dbał o studia braci. Zarządził, aby po komplecie śpiewano ku czci Matki Bożej antyfonę „Salve Regina”. W 1233 roku dokonał w Bolonii uroczystego przeniesienia relikwii św. Dominika, kanonizowanego rok później. Troszczył się także o mniszki: z bł. Dianą degli Andalò założył w Bolonii klasztor św. Agnieszki.

Jest pierwszym dziejopisem swojego zakonu. Jego „Libellus de principiis Ordinis Praedicatorum”, czyli „Książeczka o początkach Zakonu Kaznodziejów”, to najstarszy opis życia św. Dominika i pierwszych lat wspólnoty. Powoływali się na nią papieże Benedykt XVI i Franciszek. Zachowało się też pięćdziesiąt listów Jordana do bł. Diany, świadectwo duchowości dominikańskiej i braterskiej więzi braci i sióstr, oraz jego modlitwa do św. Dominika.

Pod koniec życia odwiedził braci w Ziemi Świętej. W drodze powrotnej, 13 lutego 1237 roku, jego statek rozbił się podczas burzy i Jordan utonął wraz z dwoma współbraćmi. Martyrologium Rzymskie podaje, że stało się to w pobliżu Ptolemaidy, czyli dzisiejszej Akki. Ciało, które morze wyrzuciło na brzeg, pochowano w tamtejszym kościele dominikanów. Kult, jakim otaczano go od chwili śmierci, zatwierdził 10 maja 1826 roku papież Leon XII, co jest równoznaczne z beatyfikacją.